İpek H.

Zaman, iyileştirici bir merhem gibiydi, her geçen gün biraz daha iyileştiriyordu onu, yaralarını sarıyor, ruhunu onarıyordu...
Yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır, ayaz da titretir, demir parmaklıkların ardında çürütür... bazılarıysa cenneti sunar; sıcacık bir kucakla sarar, masum bir gülüşle hayata döndürür...
Seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirine şifa olur, birbirini kurtarır...
Bir yanda baskı, zulüm, diğer yanda direnç, sevgi. Belki de hayat, bu iki uç arasında bir denge kurma çabasıydı...
Umut onu ayakta tutuyordu, son bir nefes gibi, bir yaşam belirtisi...