Vücutça güçsüz,kırık dökük buluyordum kendimi.Ama en büyük yıkıntım sözle anlatılmaz bir ruh perişanlığıydı.Gözlerimden durup durup sessiz yaşlar boşanmasına yol açan bir çöküntü .
Ama ,içimdeki bu savaş öyle koyu bir karanlık ,öyle kör bir bilgisizlik içinde geçiyordu ki!…Çünkü içimden hiç durmaksızın yükselen o soruya,“ Neden acı çekiyorum?” sorusuna ,hiç ama hiç bir karşılık bulamıyordum.
Hayatım boyunca tek bir düşünceye saplanıp kalmış,monoman insanların her türü hep dikkatimi çekmiştir,çünkü bir insan kendini sınırladığı ölçüde sonsuzluğa da yaklaşmış demektir
-Neşeli bir genç adamın her an o kadar dikkatli ve tedbirli olmasını beklememeliyiz .Sık sık kendi kibrimizden başka bir şey değildir bizi aldatan.Kadınlar hayranlığı olduğundan daha anlamlı sanıyorlar.
-Erkekler de anlamlı olmaması için çalışıyorlar.