Kederim, sırtımdan inmeyen bir yük gibi…
Yağmur öncesi havanın kasvetli nemi.
İnsanlığa dair düşünceler sardı beynimi;
İyisiyle, kötüsüyle, her hâliyle…
İnsan olmanın var mıydı bir erdemi?
Yalınlığa o kadar muhtaç ettiler ki beni;
Sade olmaya, doğal kalmaya, insan gibi…
İstediği hayatı yaşayamayan insanın öfkesi,
Yüreğini kazıya kazıya işler derine.
Peki, istediğin hayat
Gerçekten mutlu edecek miydi seni?
Yoksa daha da derinlere çekip
Sessizce batıracak mıydı?
Tek bildiğim şu:
Günün kıymetini bilmek
Ve her ne olduysa,
Yine de
Devam edebilmek…