Dünyanın bütün seslerini alıp götürdün
Mezarından başka harf kalmadı ağzımda
Yoruldum kalabalığın hayatından Yaşamak diye el çırptığım ne varsa Şimdi bir ölüm türküsü, bir hatıra yangını
Yalnızlık çark dönüyor üstümde. Yeryüzü şarkım,sürmeli pencerem
Her sabah aynı soğuk
Her akşam aynı keder
Yastığını koklaya koklaya öğrendim İnsan bir kere ölmüyormuş meğer...
Mesnevi'den Söz
Yüz'de ısrar etme, doksan da olur
İnsan dediğinde, noksan da olur Sakın büyüklenme, elde neler var Bir ben varım deme, yoksan da olur Hatasız dost arayan dosttan da olur. Peygamber bunu anlattı, dedi ki: Kim kendini bilirse, Rabbini de bilir.
İş ve söz, için tanıklarıdır. Bu ikisine bak da için nasıldır, anla.