İpek
@ipeks1
En önemlisi de bilinç. İnsanlar acımasızlaşabilir, hassasiyetlerini yitirebilir, kan, gözyaşı ve acı görmeye alışabilirler, tıpkı kasaplar, ya da bazı doktorlar ya da askerler gibi; ama hakikati bir kere öğrendikten sonra ondan vazgeçmek nasıl mümkün olabilir? Benim fikrime göre bu imkansız. Çocukluktan beri bana hayvanlara eziyet etmememi, merhametli olmamı öğrettiler; okuduğum bütün kitaplar da bunu öğretti ve sizin kahrolası savaşınızdan zarar görenlere öyle acıyorum ki canım yanıyor. Ama işte zaman geçiyor ve tüm bu ölümlere, acılara ve kana alışmaya başlıyorum; gündelik hayatta da daha duyarsız, daha tepkisiz olduğumu ve yalnızca en kuvvetli itkilere cevap verebildiğimi hissediyorum, ama savaş gerçeğinin kendisine alışamıyorum, esasen akılsızca olan bu şeyi anlamayı ve açıklamayı aklım reddediyor. Bir milyon insan bir yerde toplanıp edimlerine haklılık kazandırmaya çalışarak birbirini öldürüyor ve hepsi eşit derecede hasta ve hepsi eşit derecede mutsuz. Delilik değil de nedir bu?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bekir'in yüzü inceliyor, gözleri büyüyor, kalın ağır eliyle Macik'in sırtını okşuyor, içinde bir ses: "Niçin Macik, niçin insanı yaşatmıyorlar ata toprağında?" diyordu.
Bekir, ahırın karanlık, soğuk duvarına yanağını dayadı, sakalı ıslandı. "İçim yanmaktan kurtulmasın, Allahım, yalnız bunları alma benden. Ömrümde soğan ekmekten başka bir şey gösterme bana Allahım, yalnız bunları alma benden . .. "
Kalbini gözlerinde görüyorum ben, gözlerine bakınca.
Onun bakışında merhamet var.
9/10
2021 9. kitabı
