İpek Dadakçı
@ipeksayilan
2705 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Benim çoğu okurun aksine ne yazık ki hiç beğenmediğim bir kitap oldu “Bir Anın Anatomisi”.
Cercas bu kitabında, 23 Şubat 1981’de başarısız olan bir darbe girişiminde yaşananlardan hareketle aslında yine İspanya’nın siyasi tarihini irdeliyor. Tıpkı bizim gibi darbelere ve ilaveten de iç savaşlara şerbetli bir ülke İspanya. 1981’de de, İspanya demokrasisi uzun Franco yıllarının ardından yavaş yavaş emeklemeye başlamışken, bir grup asker elinde silahlarla meclisi basıyor. Üç yüz elli milletvekili yaklaşık on sekiz saat boyunca rehin alınıyor ancak Cercas bu girişimin en başındaki yarım saatte yaşananları analiz ediyor. Dünyada televizyondan yayınlanan ilk darbe girişimi bu, Cercas’ın derinlemesine analiz ettiği bu yarım saatin de internette bulabileceğiniz bir kaydı var hâlâ. Askerler meclise girince ateş ederek milletvekillerine yere yatma emri veriyorlar, sadece üç kişi bu emre uymuyor: başbakan, onun yardımcısı komutan ve Komünist Parti lideri. İşte bu üç kişinin o anlık duruşlarını mercek altına alıyor yazar. Bu andan hareketle darbeye kadar olan süreci, bu üç siyasi figürün hayat ve kariyerlerini anlatıyor. Francoculuğu, kırk yıllık diktatörlüğü, İspanya’daki siyasi eğilimleri ve atmosferi, demokrasiyi ele alıyor.
İspanya siyasi tarihine dair ilginç detaylar öğreniyorsunuz okurken. İlaveten, bir kez daha, siyasete bulaşıp elleri temiz çıkmanın pek mümkün olmadığını, çıkarlar söz konusu olduğunda o duruşun nasıl eğilip bükülebildiğini görüyorsunuz. Ancak bana bunlardan öte bir şey söylemedi kitap açıkçası. Bir defa çok dümdüz bir tarih özeti Cercas’ın sunduğu. Kemik gibi kupkuru bir dille yazılmış ve bolca tekrarıyla sanki hani yazılıp geçilmiş gibi (misal Komünist Parti ile koalisyonun asıl amacı on kere mi tekrar edildi, sayamadım), öyle ki 460 yerine rahatlıkla
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Sevgili Hayatım”, bir baba ve kızının hayat hikayeleri üzerinden 1930’lardan 2020’li yıllara kadar Hindistan’ı anlatan güzel bir roman.
İki temel anlatıcının sesinden dinliyoruz hikayeyi: baba Jadu ve kızı Jugnu. Jadu, 1930’lar Hindistan’ında, ne yoksul ne varlıklı denebilecek bir çiftçi ailenin çocuğu olarak dünyaya geliyor. Aslında Kumar anlatmaya daha da öncesinden, annesinin Jadu’ya hamileyken bir kobra tarafından sokulmasıyla başlıyor, devamında da tilkinin kaçırmasıyla hayatını kaybeden bir kız kardeşi okuyunca ilk önce Salman Rushdie tadında, büyülü gerçekçiliğin de işin içine gireceği bir hikaye hissi veriyor hatta. Ancak öyle devam etmiyor, oldukça gerçekçi bir tarzda ilerliyor yazar. 1990’lara kadar Hindistan’ı Jadu’nun hikayesinden dinliyoruz: ülkenin bir sömürgeyken bağımsızlığını kazanması, derken bölünmesi, bitmek bilmeyen Hindistan-Pakistan savaşı, Keşmir ve Tibet meseleleri başta olmak üzere ülkenin yaklaşık altmış yıllık tarihi ve toplumsal olaylarını Juda’nın büyüme ve yetişkin olmasına paralel okuyoruz. Ardından ikinci anlatıcımıza geliyor sıra: Jadu’nun Hindistan’da doğup büyüyen ve fakat üniversiteden sonra ABD’ye göç eden kızı Jugnu. Bu noktada hikayeye göçmenlik, kimlik, ırkçılık, ayrımcılık gibi meseleler de dahil oluyor; Kumar ABD’de Hintlilerin, hatta ‘Siyahilerin’ yaşadıklarına da yer veriyor. Kast sistemi ve toplumsal eşitsizliklerle beraber ülkedeki yoksulluk ve farklı etnik kökenler arasındaki bitmeyen savaşların olduğu resme Covid-19 ekleniyor en son ve sağlık sistemine bu aksaklıkların yansımalarını görüyoruz.
Romanın çok güçlü yanları da var zayıf bulduğum bir yanı da. Öncelikle Kumar, farklı anlatıcının seslerini ayrıştırma konusunda çok başarılı. Hem bir erkeği hem de genç bir kadını çok gerçekçi seslendiriyor. Bunun yanında,
