İpek Dadakçı
@ipeksayilan
2709 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Konusu itibarıyla çok çarpıcı, yazarın kara mizahıyla benzersiz ve muhteşem bir kısa roman “Ölü Kızlar”.
Meksikalı yazar Jorge Ibargüengoitia gerçek bir olayı kurgulaştırmış. 1960’lı yıllarda Meksika’da “Las Poquianchis” olarak bilinen, büyük bir fuhuş zincirinin sahibi dört kız kardeşin doksandan fazla kadını öldürdüğü ortaya çıkıyor, gerçek sayının yüz elli hatta iki yüzü geçtiği de düşünülüyor. Yazar bu korkunç vakadan hareketle bir genelev işleten üç kız kardeşi ve onların zorla ya da kandırarak çalıştırdığı kızların, seks işçilerinin hikayesini anlatıyor. Çok yoksul ailelerden gelen, yoklukları ailelerince bile fark edilmeyen kadınların çoğunlukla tezgahtarlık ya da temizlikçilik gibi bir iş umuduyla kandırılıp kendilerini bir genelevde bulmalarıyla değişen hayatlarının her biri birbirinden trajik hikayesi kitap.
Ancak yazar hikayeyi öyle bir ele alıyor ki metni bambaşka bir yere taşıyor. Öncelikle, kurguyu polis raporları, sorgu tutanakları ve tanık ifadeleriyle aktarıyor. Böylece olaylara dışarıdan bir göz gibi, belirli bir mesafeden tanıklık ediyoruz. Tanıklığın yanıltıcılığı konusunu da es geçmiyor ayrıca; bir olayın farklı karakterlerce nasıl bambaşka aktarıldığının da altını çiziyor, hem de okurun gözüne sokmadan, tekrara düşmeden ya da ana izleğin bu olmadığının farkında olarak. İkincisi ve daha da önemlisi, yazarın müthiş bir kara mizah ve ironiyle anlatımı. Aslında son derece ürkütücü ve acı olan gerçeklikleri o kadar soğukkanlı hicvediyor ve öyle bir kara mizahla anlatıyor ki karakterlerin, gelişen olayların ya da içine düşülen durumların absürtlüğüne şaşırdığınız, hatta zaman zaman istemsizce güldüğünüz bir kara komedi okuyorsunuz. Böyle bir konuyu da bu şekilde işleyebilmek çok hayranlık uyandırıcı bence.
Büyük resmi de atlamıyor Ibargüengoitia;
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Mario Vargas Llosa, benim siyasi kimliğiyle yazar kimliğine ayrı ayrı baktığım (bakabildiğim, çünkü romanlarını gerçekten seviyorum) az sayıda yazardan biri. Ancak yazar kimliğinin de hakikaten binbir yüzü var, her kitabında bir başkasıyla karşılaşıyor insan. “Julia Teyze” de bir istisna değil; diktatörler, direnişlerle ilgili o güzel romanları yazan birinden beklenmeyecek kadar eğlenceli ve keyifli bir roman.
1950’ler Peru’sundayız. Okuldan kalan zamanlarında bir radyo kanalına haber hazırlayan, üniversitede hukuk okuyan on sekiz yaşındaki bir gencin otuz iki yaşında dul bir kadın olan yengesinin kardeşine aşık olması konu kısaca. Gencin adı da Mario Vargas. Yazar, bu kitap için kendi hayatındaki gerçeklerden yola çıktıysa da bunun otobiyografik bir roman sayılamayacağını çünkü hayal gücünün de çokça payı olduğunu söylemiş bir röportajında. Nitekim kendisi de kitaptaki baş karakter gibi o yaşlarda yengesinin kız kardeşiyle bir ilişki yaşıyor, hatta evleniyor ama işte kurgunun kalanının birazı gerçek birazı hayal ürünü.
Roman, iki koldan ilerliyor: Bir bölüm Mario Vargas’ın on sekiz yaşındaki maceralı gönül ilişkisini okuyoruz, bir bölüm ise onunla aynı radyo kanalına dizi senaryoları kaleme alan ve bunun için günde on sekiz saat çalışan, oldukça renkli ve sıra dışı bir karakter olan senaristin birbirinden enteresan hikayelerini okuyoruz. Çok çalışmanın etkisiyle yavaş yavaş işler rayından çıkıyor üstelik, senaristimizin kafası karıştıkça hikayeler daha da acayip ve komik bir hal alıyor. Biraz da karakterlerini farklı romanlarında okurun karşısına çıkarmayı seven yazarı anımsatan şekilde (misal Llosa’nın ilk kez “Yeşil Ev”de bahsi geçen ünlü Lituma’sı burada da bir hikayede karşımıza çıkıyor), farklı hikayelerdeki karakterler birbirine karışmaya da başlıyor. Bir
