İpek TURAN
@ipk_trn
Hayat imkânsızDuygu ve Düşünce
Hayat İmkansız benim için okurken yavaş yavaş içime işleyen bir kitaptı. Öyle büyük olaylarla değil de, daha çok hissettirdikleriyle etkiledi beni. Bazen bir cümlede durup düşündüm, bazen de kendimden bir parça yakaladım.
Matt Haig yine çok sade ama derin bir dil kullanmış. Sanki karmaşık duyguları zorlaştırmadan anlatıyor. Okurken “ben de böyle hissediyorum ama ifade edemiyordum” dediğim çok yer oldu.
Kitap bana şunu hissettirdi: Hayat bazen gerçekten zor, hatta imkansız gibi geliyor ama yine de içinde bir umut kırıntısı hep var. Önemli olan onu görebilmek belki de. Ve insanın en çok da kendine karşı dürüst olması gerekiyor.
Benim için bu kitap, biraz durup nefes almak gibi oldu. Gürültünün içinden çıkıp kendi iç sesimi duymamı sağladı. Bitirdiğimde içimde hafif bir hüzün ama daha çok sakin bir umut kaldı.
Aşk ve Öbür Cinler benim için sadece bir aşk hikâyesi değildi; daha çok inançlar, korkular ve insanın anlam veremediği şeylerle nasıl baş etmeye çalıştığını anlatan yoğun bir yolculuktu. Gabriel García Márquez yine o büyülü gerçekçilik diliyle öyle bir atmosfer kurmuş ki, okurken neyin gerçek neyin “inanılmış gerçek” olduğunu ayırt etmek zorlaşıyor.
En çok etkilendiğim şey, Sierva María’nın hikâyesindeki o masumiyetle insanların ona yüklediği anlamlar arasındaki uçurum oldu. Bazen bir insanı anlamak yerine ona bir kimlik yakıştırmanın ne kadar kolay olduğunu düşündüm okurken. Aşk ise burada bildiğimiz romantik haliyle değil; daha çok yasak, karmaşık ve biraz da acıtan bir şey gibi duruyor.
Kitap boyunca içimde hafif bir huzursuzluk vardı ama bu kötü bir şey değildi; aksine beni sürekli düşünmeye itti. Bitirdiğimde aklımda kalan şey şu oldu: İnsan bazen en çok, başkalarının inandığı şeylerin içinde kayboluyor.
Kısacası, bu kitap bende sessiz ama derin bir iz bıraktı. Kolay okunan bir hikâye değil ama hissettirdikleri uzun süre insanın içinde kalıyor.
Yılanı ÖldürselerDuygu ve Düşünce
Bu kitabı okurken içimde sürekli bir çelişki vardı: bir yandan insanların adaletsizliği ve güçsüzlerin çaresizliği yüzünden öfkelendim, bir yandan da anlatımın güzelliği ve detaylardaki canlılık karşısında hayran kaldım. Yaşar Kemal’in dili öyle güçlü ki, köyün taş sokaklarında yürüyormuş, tarlaların kokusunu hissediyormuş gibi oldum. Karakterlerin her zaafı, her direnci bana insan olmanın ağırlığını hatırlattı.
Bazı hikâyeler bitmez, sadece ruhun bir köşesinde iz bırakır ve seni sessizce değiştirir.”
