İpek TURAN
@ipk_trn
PEYGAMBERİN ŞARKISI
Puan vermedi
Yeni bir kitabın ilk sayfasında, dünya biraz daha güzel başlar; çünkü henüz hiçbir şey yaşanmamışken bile insanın içine tarifsiz bir umut yerleşir, her satırda kendinden bir parça bulacağını bilmenin heyecanı sarar içini. İşte bu yüzden kitaplar en yakınımız değil mi zaten?
SakarAlıntı
Sakar… Hayatımda beni bu kadar huzursuz eden başka bir kitap olmadı. Alexandre Seurat öyle bir gerçekliğin kapısını aralıyor ki, insan okurken sadece bir hikâyeye değil, içini kemiren bir suskunluğa da şahit oluyor. Sayfalar ilerledikçe rahatsızlık büyüyor, çünkü anlatılan şey kurgu gibi değil; fazlasıyla tanıdık, fazlasıyla mümkün. Bitirdiğimde içimde kalan şey bir son değil, ağır bir vicdan hissiydi. Bu kitap güzel olduğu için değil, gerçek olduğu için sarsıyor.
TereyağıDuygu ve Düşünce
Bazı kitaplar vardır, sadece bir hikâye anlatmaz; insanın içini kurcalar, yerleşmiş yargılarını tek tek söküp önüne koyar… Tereyağı benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Bir cinayet hikâyesinin ötesinde; kadınların toplumdaki yeri, “nasıl olması gerektiği” dayatması ve arzuların bastırılışı üzerine sert ama bir o kadar da gerçek bir yüzleşme sundu. Okurken sık sık kendimi rahatsız hissettim çünkü karakterleri yargılarken aslında toplumun bana öğrettikleriyle düşündüğümü fark ettim.
Yemekler, özellikle de o detaylı tasvirler, sadece fiziksel bir ihtiyaç değil; güç, kontrol ve özgürlük sembolü gibiydi. Bir kadının ne yediği, nasıl yaşadığı, ne istediği üzerinden bu kadar yargılanabildiği bir dünyada, hikâye bana şu soruyu bıraktı: Bir kadını “tehlikeli” yapan gerçekten yaptıkları mı, yoksa kalıplara sığmaması mı?
Kitap bittiğinde elimde bir cevap yoktu ama içimde ciddi bir sorgulama vardı… ve sanırım en etkileyici olan da buydu.
Aziz NesinAlıntı
Bazı kitaplar vardır, okurken sadece hikâyeyi değil, insanları görürsün. Zübük de tam olarak öyleydi benim için.
Okudukça bir karaktere kızmadım sadece… aslında o karakterin ne kadar tanıdık olduğunu fark ettim. Güldüm, ama o gülüş biraz da “gerçekten böyle insanlar var” hissindendi. En çok da şunu düşündürdü bana: Zübük tek başına değil, onu var eden bir düzen var.
Aziz Nesin öyle bir yazmış ki; ne abartı gibi geliyor ne de tamamen kurgu. Sanki hayatın içinden bir kesit, biraz sert ama fazlasıyla gerçek.
Kitabı bitirdiğimde geriye tek bir şey kaldı:
İnsan bazen birine değil, gördüğü gerçeğe sinirleniyor.
Saç ÖrgüsüAlıntı
Saç Örgüsü benim için sadece bir hikâye değil, üç farklı kadının hayatına dokunup içimde bir şeyleri sessizce değiştiren bir yolculuk oldu. Laetitia Colombani o kadar sade ama bir o kadar etkileyici anlatmış ki, okurken kendimi onların yerine koymamak mümkün değil.
Farklı coğrafyalarda, bambaşka hayatlar yaşayan üç kadının aslında aynı duyguda buluşması… en çok da bu vurdu beni. Güçlü olmak bazen sesini çıkarmak değil, pes etmemekmiş gibi hissettirdi. Her birinin hikâyesinde ayrı ayrı durup düşündüm; “ben olsam ne yapardım?” diye.
Kitap bittiğinde içimde hem bir hüzün hem de garip bir umut kaldı. Sanki hayat ne kadar zor olursa olsun, bir yerden birbirimize bağlıyız ve bir şekilde devam edebiliyoruz gibi… Kısa ama etkisi uzun süren bir kitap oldu benim için. Kesinlikle “iyi ki okudum” dediğimlerden.