İrem Çandır
@irem_candir
Eğitimci Yazar. Çeviribilim
Karanlık sokaklardan geçip tanıdık caddeye çıktım ve yolun karşısındaki meyhaneye ilerledi adım larım . Her zam anki gibiydim, yüksek topukluların üstünde sonsuz öz güvenle yürüyordum am a omuzlarım göründüğü aksine dik değildi. Hâlâ annesinin sev-24gisini bekleyen küçiik bir kız çocuğuydum ve hâla sevilmiyordum.
Bir seneye nasıl girersen tüm senen öyle geçer avuntulanyla oyalandık yıllarca... Eskiden böylesi laflara inanması kolaydı çünkü çocukluk hayal kurmak demekti, hayaller de insana hep bir umut getirirdi. Zaman bana hiç acımadan büyümeyi öğretti, sonra da hayallerimi umutlanma katıp aldı götürdü yüreğimden. Dün gece başımı yastığıma koyduğumda bugünden bir beklentim yoktu ama yine de ilk kez eskilerden kalma bir kıpırtıyla uyandım yeni güne. Hiçbir şey olmayacağını biliyordum ama yine de...
Diğer günlere nazaran işten daha erken çıkmış olsam da havanın erken kararması yüzünden bizim sokağa vardığımda etraf ıssızlaşmışb. Dükkânlar da bugüne özel erken kapanmış, sokakta pek kimse kalmamışta. Bayramlarda, yılbaşında ya da mahallede bir cenaze olduğunda esnai erkenden dükkânım kapatır; herkes mutluluğu da acıyı da paylaşmak için ailesine koşardı. Para kazanmak değil, aileyle bir arada olmakta önceliğimiz. Bu, hiçbir zaman kaybetmek istemediğimiz bir alışkanlıktı
Ekmekleri de dilimleyip sofranın kenarına bıraktığım sıra, “AIiş! diye seslendim içeriye doğru. Babaannemin aç kanuna aldığı ilacını alif bir bardak suyla salona geçtiğimde içeriye girer girmez sobanın sıcağıyl ısınan odada kemiklerim ısındı sanki...
Korkuyorum. Kolejde çalışan bisürü insan ve tıp okulundakiler yanıma gelip bana iyi şanslar dilediler. Testçi Burt bana çiçek getirdi ve bunları pisiko departımandaki insanlar gönderdi dedi. Bana iyi şanslar diledi. Umarım şansım iyi gider
