Kalabalıkların ortasında unutulmak, boş bir odada tek başına kalmaktan daha yalnızdır.
Acaba bir şeyleri gözden kaçırmış ya da yanlış anlamış olabilir miyim?" diye kendime birkaç kez sordum. "İnsanın kendisini böyle bir ümitsizliğe kaptırması normal bir şeyolamaz!" Ve soruların cevaplarını insanoğlunun edindiği bütün bilgi dallarında aramaya başladım. Arayışım sancılı bir süreçti ve uzun sürdü. Bu, sadece meraktan kaynaklanan kayıtsız bir arayış değildi. Gece gündüz devam eden sancılı ve ısrarlı bir arayıştı. Ölmek üzere olan bir adamın selamet arayışı gibi. Ve ben hiçbir şey bulamadım.
Kendimi överken ben=tolstoy
Kafaca ve vücutça öyle güçlüydüm ki, yaşıtlarımda nadiren rastlardım bir benzerime.