Tanrım, gözlerimizin görmemesi ne büyük bir eksiklik, görmek, görmek, belli belirsiz birer gölge halinde bile olsa görebilmek, bir aynanın önünde durmak ve koyu, zor görülen bir lekeye bakıp, bu benim yüzüm diyebilmek...
Herkes bilir ki, mükemmelliğe giden yol taşlıdır ve erdem de bu yolda her zaman engellerle karşılaşır, günahı ve kötülüğüyse şans öylesine destekler ki ...
Kendi evinde olduğunu biliyordu, evini kokusundan, havasından,sessizliğinden tanıyordu, mobilyaları ve eşyaları dokunarak parmaklarını üzerlerinde hafifçe gezdirerek ayırt edebiliyordu, ama daha şimdiden her şey tuhaf bir boyuta erişmiş gibiydi, yön yoktu, referans yoktu, ne kuzey vardı ne güney, ne alt vardı ne üst ...