Öylesine mahkum hissettiriyor ki sözlerin,
sanki yargıladın beni ve sürgüne gönderdin…
Çekip gitmeden önce mutlaka bilmeliyim,
Gerçekten bu muydu söylemek istediğin?
Savunmaya başlamadan sana kendimi,
Dile gelmeden, acıyla ya da korkuyla,
Sözcüklerle bir duvar örmeden aramıza
Doğru mu duyduğum, bir daha söyle bana.
Her söz bir penceredir, ya da bir duvar, mahkumum da eder kişi, azat da eyler…
Konuşurken ve dinlerken ben, sevginin ışığı aksın içimden, izin ver…
Pek çok şey var söylemem gereken,
Ve onlar öyle önemli ki benim için…
Anlatamazsam sözcüklerle derdimi,
Özgürleşmeme yardım eder misin
Eğer seni yermiş gibi gördüysem,
Eğer düşündüyse umursamadığımı,
Duymaya çalış sözcüklerimin arasında
seninle paylaştığımız bütün o duyguları.