Babam öldüğünde yaşadığım o kara, boğucu kayıp hissi yok. Nefes almak zor gelmiyor. Sabahları tavana bakıp hayat yatağımdan sürünerek çıkmaya değer mi diye düşünmüyorum. Karşıma çıkan her yabancıya hınçlanıp sanki dünya dönmeyi bırakmamış gibi hayatlarına devam edebilmelerine hayret etmiyorum.