Meryem İrem Ataibiş
@iremma
82 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Okuduğum distopyaların içinde sadece Saramago’nun “Körlük” romanını sevmiştim. Kafka’nın Dava’sı falan hiç bana göre değil. Nihayet distopyada en az Saramago kadar iyisi geçti elime.
Olay biraz bizdeki Lale Devri. Açlıktan kırılan bir halk ve sefahat içindeki idare.
Bir detay var. Ülkede müthiş bir kuraklık hakim. İnsanlar açlıktan bebeklerini yiyorlar. Veba, kolera kol geziyor fakat ülke halkını bunlar değil bir gün ülkenin zayıflamasını fırsat bilip saldırma ihtimali olan Türkler korkutuyor. Türkler ve yayılmacı fetih politikaları.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Okuduğum yazarların hiçbirinde din gözetmedim fakat ilk defa ateist bir yazarın okurlarını (hissettirmeden) ateist olmaya ikna etme çabasına şahit oldum. İşin enteresan tarafı hep makul açıklamalarla. Paragrafın birini bitirince uzun uzun varolmak üzerine düşünüyorsun (ve o kadar güzel bilinçaltı hazırlıyor ki) konu yaratıcıya geliyor. Zaten felsefe dediğimiz şey de sorgulama değil midir derin anlamda? Kuvvetli bir imanla okunması lazım zannedersem. Zayıf bir imanı ipe götürür çünkü. Ben hiçbir kitabı yarım bırakamıyorum diye okudum sırf.
Dizisini izlemek gafletine düşmüş birinin anlam çıkaramayacağı ve hatta burun kıvıracağı büyüklükte bir kült eser aslında. Dizinin senaristleri bu aşkın canına okumuş fakat biz bu hikayeyi sadece Reşat Nuri’nin kaleminden biliyor olsaydık, bakıp bakıp imrendiğimiz bir aşk hikayesi olarak kalırdı zihnimizde sanırım. Fahriye Evcen ya da Burak Özçivit’in bize veremeyeceği zaten bu sanatçılarının fan güruhunun da hakkıyla alamayacağı için yine nadide olarak kalmış. Tepkim Çalıkuşu’ndan ziyade beyazperdeye dökülen her yazına.
