İrem Özgener
@iremozgener
11 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Her şeyi tek başına halletmiş olmanın
ağır yüküyle,
bir bankta hüngür hüngür ağlamak bazen tek gerçek.
Masamda duruyor
zamana direnen bir beyaz kâğıt,
bakışlarımla çarpışıyor göz göze.
Geçmişin külleri savrulurken rüzgârda,
Hatalar, doğrular, birer nakış ruhumda.
Ben, ben olana dek yürüdüm dikenli yolları,
Güneşin, toprağın, sevginin sırrıyla doldu kollarım.
Gözyaşlarımla yeşeren umut bahçeleri,
Yalnızlığın ardından doğan yeni bir peri.
Sevenlerin sıcak nefesi sardı yüreğimi,
Kaybetmek, kazanmak, hayatın gizemli denklemi.
Gülüşler, ağlayışlar, kaygının derin suları,
Yaşamın akışında arınan ruhun aynası.
Şimdi sil baştan, yeniden doğuşun şarkısı,
Hayatın enerjisi, ruhumun sonsuz yankısı.
Her şafak, yeni bir umudun müjdesiyle gelir,
Güzellikler saklıdır, kalbimizin derinliklerinde belirir.
Yaşadığım her an, bir armağan, bir mucize,
Hayatın dansı, ruhumun sonsuz seyrinde.
Ve küller savrulsa da rüzgârda,
Anka kanatlanır her şafakta.
Buraya daha önce gelmiştim.
Köşedeki büfe hâlâ oradaydı,
Tozlanmış camın arkasında