İrem Özgener
@iremozgener
11 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Geçmişin külleri savrulurken rüzgârda,
Hatalar, doğrular, birer nakış ruhumda.
Ben, ben olana dek yürüdüm dikenli yolları,
Güneşin, toprağın, sevginin sırrıyla doldu kollarım.
Gözyaşlarımla yeşeren umut bahçeleri,
Yalnızlığın ardından doğan yeni bir peri.
Sevenlerin sıcak nefesi sardı yüreğimi,
Kaybetmek, kazanmak, hayatın gizemli denklemi.
Gülüşler, ağlayışlar, kaygının derin suları,
Yaşamın akışında arınan ruhun aynası.
Şimdi sil baştan, yeniden doğuşun şarkısı,
Hayatın enerjisi, ruhumun sonsuz yankısı.
Her şafak, yeni bir umudun müjdesiyle gelir,
Güzellikler saklıdır, kalbimizin derinliklerinde belirir.
Yaşadığım her an, bir armağan, bir mucize,
Hayatın dansı, ruhumun sonsuz seyrinde.
Ve küller savrulsa da rüzgârda,
Anka kanatlanır her şafakta.
Buraya daha önce gelmiştim.
Köşedeki büfe hâlâ oradaydı,
Tozlanmış camın arkasında
Gözlerimde bir yansıma, senden bana sızan,
İnsanlar fısıldıyor, "Gözleri gülüyor bu sairin."
Mutluluğunla yeşeriyor içimdeki fidan,
Anılarla dolu defter, zamana meydan okuyan.
Hayat bazen yük, bazen dipsiz bir kuyu,
Sen mi ışık, bilinmez bir büyü?
Yaşamak için bir sebep tutuşturulmuş elime,
Gözlerin, sevgili gözlerin, en güzel öykü.
Dört mevsimin içinde kaybolmuşken dünya,
Ben senin baharındayım, çiçeklerin açan.
Güneşinle ısınıyor kalbimdeki yaralar,
"Yapamazsın!" diyenlere inat, elini tutan.
Küçük benliğim sana muhtaç, bir liman arayan,
Şehirlerin kalabalığında, kaybolmuş bir zaman.
Galata gibi zamana direnen bir hikâye,
Sen benim Galata'm, en güzel hediye.
Karanlığın içinde parlayan bir yıldız,
Sen benim en kıymetlim, en nadide yaz.
Elini bırakma, sevgili, sonsuzluğa kadar,
Seninle var olur, düşlerimde bahar.
