dorian düşüncelerinin zindanında hapisti.
çocuklar insanın ruhunu hafifletir...
tutkulu aşk yalnızlığın en uç ve en son durağı gibi.
çiçek benim hayatımdan çıktı artık,
soğuk ve renksiz durduğunu görüyorum önümde.
çünkü o gençliğim gibi duruyor yanımda,
hakikati düşe çeviriyor karşımda,
nesnelerin sıradan netliğini
sabah kızıllığının altın kokusuyla sarıp dokuyarak,
hayatın gündelik sığ figürleri
şahlanıyor beni hayrete düşürerek
onun aşk duygusunun ateşinde.
bir de daha ötesinde hissettiğim özlem,
güzellik gitti arık, bir daha gelmeyecek.
ah, resim yaparken insan hep biraz aşıktır aslında. bana hep insan resme içindeki aşık bir yanı döküyor gibi gelir.