Çocukken okuduğum Simyacı bana masal efekti verirken, ikinci defa okumamda bolca nasihatten oluşan masalsı dilde anlatılan bir kişisel gelişim, ve felsefe kitabı olarak kütüphanemde okunan kitapların arasında yerini aldı. Altı çizilebilecek onlarca güzel cümle onlarca güzel nasihat bulunduruyor. Fakat sade ve akıcı bir dili olmasına rağmen bu kadar nasihat ve felsefenin arasından bir şeyler çıkarma arzusunun beni okurken oldukça yorduğunu söyleyebilirim. Karakterimiz Santiago ailesinin isteğiyle 16 yaşına kadar papaz okuluna giden ama yerinde durmak istemediği, başka yerleri görmek istediği için hayatına bir çoban olarak devam ediyor. Hikayede 2 kere gördüğü aynı düş üzerine kitapta sayısız defa geçen “Kişisel Menkıbesini" bulmak için çöl yollarına düşüyor. Bu yolculuğa çıkarken sadece bir sonuca varmaktansa bu sonuca doğru yol alırken bu yolda öğrendiklerinin de önemini vurguluyor. En kısa şekilde özetleyecek olursak kalbimizi dinleyip, işaretlere dikkat ederek hayallerimizin peşinden gitmemizi öğütlüyor. Hayatınıza “Simyacı” lar gibi insanlar girmesi dileğiyle.

Edebiyat