Puan vermedi·96 syf.·
2021 13. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Montaigne, erdem hakkında yaptığı hoş söyleminde "en çarpıcı çekiciliği ebedi mutluluğundadır... rolü... her zaman huzurlu olmaktır... Erdem ulaşılmaz dağların engebeli zirvelerine kurulmuş bir tahtta oturmaz; ona ulaşanlar tam tersine, güzel, çiçekli, verimli bir platoda oturduğunu söylerler. Bu yüzden, etrafı yeşil, hoş çiçeklerle çevrili gölgeli yollardan gitmesi gerektiğini bilenler ona ulaşabilir... Bu tanrıçayı asla evinde ziyaret etmemiş olanlar, güzel, muzaffer, parıltılı, sevecen ve cesaret dolu olduğunu görmeyenler onun sinirin ve rahatsızlığın, korkunun ve baskının yeminli düşmanı olduğunu bilmezler... Ona ulaşamadıkları için sahte bir görüntüsünü yaratmış, onu üzgün, yalnız, kavgacı ve öfkeli, tehditkâr ve kibirli göstermişler, ıssız bir yerdeki kayaların üzerinde oturduğunu, dikenlerin arasında yaşayan bir hayalet olduğunu anlatarak insanları korkutmuşlardır.
Durumum korkunçtu. Biliyordum ki, akla dayalı bilgi yolunda hayatı inkardan başka bir şey bulamayacaktım. Ve bu ikincisi, hayatın inkarından daha az mümkündü. Akla dayalı bilgiden çıkan sonuç şuydu: Hayat bir beladır ve insanlar bunu bilirler. Yaşamamak, insanların elindedir ama onlar yine de yaşadılar ve yaşıyorlar. Ben kendim de hayatın anlam sız bir şey, bir bela olduğunu çok bildiğim halde, yaşadım. İnançtan çıkan sonuç şuydu: Hayatın anlamını kavramak için, kendimi akıldan kurtarmalıyım, hani bu anlam olmadan var olmayan akıldan.
