Beşiktaş'tan Aksaray' a doğru dönerken aklımda tek bir şey vardı :
Aşkın beni iteceği bütün kuyulara razıydım.
Her insan içinde bir parça ölüm taşırdı ama benim için tam tersi oldu.Benim ölümüme bir parça hayat bulaştığından karmaşık bir düğüme hapsoldum.Sıradan bir ölüme bulaşan yasak bir hayat.
En tehditkâr kötülükler,ortalarda görünmeyenlerdir.Çünkü insanların kalbinde bir maskenin ardında saklı durur.Ne zaman, hangi suretle görüneceği belli olmaz.En acıtanıysa,en yakınlarının kalbine çöreklenmiş ve en zayıf anında karşına çıkandır.
Dünyanın kimi vakit bir sürgün ve mapushane,insanınsa karanlık bir gölge olabileceğini nasıl da unutmuşum.Bir kadını sevince,bunca kötülüğü hayata yakıştıramıyor insan.
Kader ne tuhaf;kimin hafızasında sonsuza dek güzel kalabilmek için didinip ihtimam gösteriyorsak,en çirkin hâlimiz onların hatırasında saklı kalıyor.Çünkü sevgi yaralar; bir türlü iyileşmek bilmeyen hakiki yaralar,sadece sevginin kudretinden doğar.Diğerleriyse geçer, bir an gelir,şifalı bir kelime,merhametli bir el,hassas bir gönül dokunur ve geçer gider.Sevgi geçmeyen yaralarla sınanır.Yüreğinde duran hançere sabretmeni bekler.