"Hani bazı anlar olur ya,insana kendi bile fazla gelir.Kimseyi görmek,konuşmak istemez.Kimseye tahammül edemez.Oysaki tüm canlıları,insanlar da dahil seviyordur.Fakat hayat öyle şeyler yaşatır,öyle boşluklarda bırakır ki insanı,an gelir o çok sevdiğimiz insanlara bile tahammül edemez oluruz."
Reklam
Yine diline ve akıcılığına hayran kaldığım bir Zweig kitabıydı.Yazarın karakterin ruh halini ve duygularını betimlemesi çok başarılıydı.Ve ayrıca yazar karakterin kendisiyle ve içinde bulunduğu yaşamla yüzleşmesini,yaşadığı korkuyla beraber aslında uyanışını ve farkında olmadığı değerleri görmesini çok güzel işlemiş.Her açıdan değerlendirildiğinde tam bir Zweig kitabı
Birlikte böylesine oturmamız acımızı dayanılır kılıyor.
Reklam