İnsanlar bazen inanılmaz derece kırıcılar. Bunu şakayla karışık yapmaları ayrı sinir bozucu. Böyle olunca kırgınlığını belli edemiyorsun sadece içinden düşünüyorsun. Bu kırıcıların en yakının olmasına da bir şey demiyorum. İnsanlar neden sürekli sözleriyle aşağılamak peşinde ya da, tabiri yerinde laf sokmak?
Bir insanı laflarınla kırmak ya da üzmek neden istersin? Bundan fütursuzca zevk mi alırsın? Ya da kurduğun cümlelerin karşındakine ne hissedeceğini düşünmediğin için mi patavatsızlaşırsın? Yoksa konuşurken beynini kullanmaz mısın?
Bir de samimiyete güvenip her istediğini söyleyebileceğini düşünen insanlar var. Samimi olduğu insanın sözlerini alttan almaya çalışanlar var, samimiyetleri, arkadaşlıkları bozulmasın diye.
Hüzünlü bir barış bu sabahın getirdiği.
Güneş, kederinden gösteremiyor yüzünü.
Gidip konuşalım bu üzücü şeyleri,
Kimi bağışlanacak, cezalanacak kimi.
Daha acıklı bir öykü yoktur, bunu böyle bilin
Bu öyküsünden, talihsiz Romeo ile Juliet'in.