Iris
@irisviverra
Şu anda okuduğu kitap
Bitmeyen bekleyişEdebiyat
Varoluşçuluğa göre insan -önceden bir öze sahip olmaksızın- dünyaya fırlatılmış ve başıboş bırakılmıştır. Bu -kendinden- anlamsız dünyada bir anlam yaratmak, yani bir öze sahip olmak insanın kendi elindedir. Didi ve Gogo bu anlamsız, saçma ve ürkütücü dünyadaki özünü arayan -ya da bekleyen- başıboş insanı temsil eder. Godot, özdür; anlamdır. İnsan yaşamı boyunca bir anlam bekler durur. Bu anlam tanrı da olabilir, aşk da olabilir; insana bir yaşam itkisi sağlayabilecek her şey olabilir. Fakat o anlam bir türlü gelmez, tıpkı Godot gibi. İnsan yine de beklemeyi sürdürür. Zira gidecek başka bir yeri yoktur. Nasıl olduğunu anlamadığı biçimde dünyaya fırlatılmıştır ve sonuçlarına katlanmak zorundadır.
Reklam
Hepimiz Aynı DenizdeyizEdebiyat
Bu roman benim için sadece yayımlanan ilk çevirim olduğu için değil, farklı nedenlerle de özel bir yere sahip.
Dalgalar, kaçamadığımız o hayat döngüsünü, durduramadığımız o dişli çarkı anlatıyor. Zaman ilerledikçe, bastığımız yerin de ayaklarımızın altından yavaş yavaş kayıp gittiğini hissettiren bir anlatı bu. Woolf, tek bir sesle değil, birçok farklı sesle, birçok farklı bakışla yapıyor bunu. Benzer dalgalar, benzersizce vuruyor farklı insanları. Hepimiz aynı denizdeyiz belki ama hiçbirimiz aynı kişi değiliz.
Ve o ortak gerçek, o kaçınılmaz son -ölüm- her birimizin hikâyesinde başka bir yankı buluyor.
Woolf’un dili kadar suskunluğu da çok güçlü; kelimeler kadar onların çevresinde örülen sessiz duygu ağı da anlatıyor her şeyi. Dalgalar'ı okumak, titrek bir rüyanın içinde süzülmek gibi. Bu rüya hem tanıdık, hem de bir yandan rahatsız edici. Karakterlerin aynı akıntıda farklı biçimlerde sürüklenmelerini izlemek, kendi hayatındaki görünmez bağları hatırlatıyor insana.
O çark hâlâ dönüyor, deniz hâlâ dalgalanıyor ve biz hâlâ oradayız; belki biraz daha farklı bir biçimde.