Iris
@irisviverra
Şu anda okuduğu kitap
"Bütün gemilerim beyaz benim," dedi Rhoda. "İstemiyorum gülhatmilerin ya da sardunyaların kırmızı taç yapraklarını. Beyaz taç yaprakları istiyorum ben, çanağımı eğdiğimde yüzen. Bir donanmam var şimdi, kıyıdan kıyıya gezen. Boğulan bir denizciye sal olsun diye bir dal bırakacağım şimdi suya. Bir taş atacağım ve yükselen kabarcıkları göreceğim denizin derinliklerinden."
Reklam
Hepimiz Aynı DenizdeyizEdebiyat
Bu roman benim için sadece yayımlanan ilk çevirim olduğu için değil, farklı nedenlerle de özel bir yere sahip.
Dalgalar, kaçamadığımız o hayat döngüsünü, durduramadığımız o dişli çarkı anlatıyor. Zaman ilerledikçe, bastığımız yerin de ayaklarımızın altından yavaş yavaş kayıp gittiğini hissettiren bir anlatı bu. Woolf, tek bir sesle değil, birçok farklı sesle, birçok farklı bakışla yapıyor bunu. Benzer dalgalar, benzersizce vuruyor farklı insanları. Hepimiz aynı denizdeyiz belki ama hiçbirimiz aynı kişi değiliz.
Ve o ortak gerçek, o kaçınılmaz son -ölüm- her birimizin hikâyesinde başka bir yankı buluyor.
Woolf’un dili kadar suskunluğu da çok güçlü; kelimeler kadar onların çevresinde örülen sessiz duygu ağı da anlatıyor her şeyi. Dalgalar'ı okumak, titrek bir rüyanın içinde süzülmek gibi. Bu rüya hem tanıdık, hem de bir yandan rahatsız edici. Karakterlerin aynı akıntıda farklı biçimlerde sürüklenmelerini izlemek, kendi hayatındaki görünmez bağları hatırlatıyor insana.
O çark hâlâ dönüyor, deniz hâlâ dalgalanıyor ve biz hâlâ oradayız; belki biraz daha farklı bir biçimde.
