Zaman ile uzam kendinde, yokluktan oluşurlar. Onlar, bilinçli usun ayırt edici etkinliğinden doğan, varsayımsal kavramlardır; devinen cisimlerin davranışlarını betimlemede vazgeçilmez yerlemlerdir. Dolayısıyla, uzam ile zaman ruhsal kökenlidir. Kant'ı onları önsel kategoriler saymaya iten gerekçe de buydu belki... böylece onların ruha göre olmaları olasılık sınırlarına getirilmiş olur. Bu olasılık, ruh dışında ki cisimleri değil, 'kendini gözlerken' ortaya çıkar.
Fichte , Schelling ve Hörderlin'e göre,-özne ile nesne özdeşliği ancak öz-bilinçte gerçekleştirilir, çünkü sadece öz-bilinçte bilincin öznesi ve nesnesi aynıdır... Hegel bu tip özne-nesne özdeşliğinin, bu çeşit bir öz-bilincin, sadece sevgide eksiksiz olarak var olduğunu iddia eder... Sevgi deneyiminde özne ile nesne, ben ile öteki, birbiri aracılığıyla kendi doğalarını gerçekleştirir ve dahası her biri kendini sadece öteki aracılığıyla tanır.
