" Olgun, kendine hâkim, öylesine ki
Ne yoksulluk korkutur onu, ne ölüm, ne zindan;
Tutkulardan sıyrılmış, şereflere gözü tok;
İçine kapanmış, toparlanmış, yalın bir küre olmuş
Pürüzsüz yuvarlanır bir başına,
Talihe tutamak vermeden, hiç yenilmeden.
Böylesi bir insa krallıklardan, dukalıklardan beş yüz basamak yukarılardadır.
Kendi başına bir imparatorluktur o.
Bilge kendi mutluluğunun ustasıdır.
İsteyecek nesi kalır böyle bir insanın ?
Görmüyor muyuz,
Nedir doğanın istediği bizden, illetsiz bir bedenden,
Varlığın güzel tadını çıkaran
Hiçbir şeyden korkmaz bir ruhtan başka ?
- Montaigne, Denemeler.