İrem
@irmddoglu
Fake it until you make it.
24 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı insanlar görünür olmak istemez ama yine de yok olmak da istemez. Aaliye tam olarak böyle bir yerde duruyor. Savaşın ortasında, yalnız bir hayatın içinde, kitaplarla kendine bir varoluş alanı açıyor. Hiç yayımlanmayacağını bildiği çevirileri yıllarca yapması ve onları kimseyle paylaşmadan karanlık bir odada saklaması bana kitabın en çarpıcı tarafı gibi geldi. Çünkü bu sadece okuma ya da çeviri tutkusu değil; insanın hiçbir karşılık beklemeden, sadece kendisi için bir şeyi istikrarla sürdürmesi. Görünür olmayan ama vazgeçilmeyen bir emek.
Aaliye’nin hayatında kitaplar bir noktadan sonra sığınak olmaktan çıkıp neredeyse hayatın kendisine dönüşüyor. Kendi yaşamı ile kitaplardaki yaşamlar birbirine karışıyor. Sanki kendi hayatının anlamını da okuduğu, çevirdiği metinlerden çıkarıyor. Ama roman bunu romantik bir “kitaplar insanı kurtarır” anlatısına çevirmiyor. Tam tersine, kitapların hem hayatta tutan hem de gerçek hayattan uzaklaştıran bir yanını gösteriyor.
Beni en çok etkileyen çelişki buydu: Aaliye görünür bir karakter olmak istemiyor; ama var olamamış olmanın da savaşını veriyor. Çevirileri kimse okumasa bile, onların yapılmış olması bir tür “ben buradayım” deme biçimi gibi. Karanlık odada saklanan o metinler, görünmeyen bir hayatın en somut kanıtına dönüşüyor.
Kitap boyunca yalnızlık boşluk gibi değil, kitaplarla dolu çok yoğun bir iç evren gibi anlatılıyor. Ama o iç evren bile insanı tamamen kurtarmıyor. Çünkü bir noktada şu soru kalıyor: Bunca kitap, bunca düşünce, bunca emek… peki insan kendi hayatıyla ne yapıyor?
Lüzumsuz Kadın benim için savaşın içinde bir kadının sessiz varoluş çabasıydı. Büyük olaylardan çok, kimsenin görmediği küçük ama inatçı bir direnç. Belki de bu yüzden Aaliye’nin hikâyesi rahatsız edici biçimde tanıdık: çünkü bazen insan, en çok
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Fransa ve İngiltere siyaseti ekseninde ilerleyen bu söyleşi, özellikle sağ ve sol siyaset üzerinden anlatılanların bizim ülkemize düşündüğümden çok daha yakın olduğunu gösterdi. Koşullar ve dinamikler farklı olsa da benzer duygularla, benzer toplumsal sorunlarla uğraşıldığını hissettirdi. Bu da meselenin yalnızca ülkelere özgü değil, daha genel ve ortak bir problem olduğunu düşündürüyor.
Ayrıca Édouard Louis’nin tüm kitaplarını okuduktan sonra bu kitabı okumak, eserlerinde öne çıkan meselelerin arka planını ve neden bu kadar güçlü işlendiğini daha iyi kavramamı sağladı. Bu nedenle, bence bu kitap yazarın diğer eserlerinden sonra okunursa çok daha anlamlı bir yere oturuyor.
Ayşegül Şimşek’in kitabın yayınlanma yolculuğunu Instagram üzerinden takip etmiş olmak, kitap elime ulaştığında bende tuhaf ama sıcak bir aidiyet hissi yarattı. Sanki bu başarıya uzaktan da olsa eşlik etmişim, o yoldan ben de geçmişim gibi hissettim. Bu yüzden kitabın basılması beni içtenlikle mutlu etti.
Okumaya başlarken net bir beklentim yoktu; belki de bu belirsizlik, metnin beni daha rahat içine almasını sağladı. Genel anlamda keyifli bir okuma deneyimi sundu. Kitap boyunca kendi hayatımdan, yaşadıklarımdan ve hissettiklerimden pek çok iz buldum. Özellikle bazı duygular vardı ki, belki de bugüne kadar bilinçli olarak görmezden gelmiştim; onları başkasının hayatında, bir anlatının içinde görmek bir tür ayna etkisi yarattı.
Ancak kitabın özellikle son yarısında anlatının temposu benim için düştü. Diyalogların gereğinden fazla uzatıldığını ve bazı ayrıntıların anlatıya hizmet etmeyecek ölçüde detaylandırıldığını düşündüm. Bu kısımlarda zaman zaman sıkıldığımı söylemeliyim.
Buna rağmen kitap bende iz bıraktı. Okurken birçok yerin altını çizdim, notlar aldım. Bu da metinle duygusal bir bağ kurduğumu gösteriyor. Eksiklerine rağmen samimi bir anlatımı var ve benim için anlamlı bir okuma oldu.
Kalemine sağlık Ayşegül Şimşek.
Kitabın en güçlü yanı, Rehber ile yapılan konuşmalar. Bu bölümlerde insanın düşünce biçiminin değişmesiyle hayatının da değişebileceği fikri, didaktik olmadan, yer yer etkileyici diyaloglarla aktarılıyor. Rehber karakteri, okuru doğrudan yönlendirmekten çok, onu kendi zihinsel kalıplarıyla yüzleştirmeye çalışıyor.
Bu güçlü fikir altyapısını taşıması gereken hikâye son derece zayıf. Kurgu derinlikten yoksun, olaylar yapay ve karakterler neredeyse birer araçtan ibaret. Hikâye, düşünsel tartışmaları desteklemek yerine onları aşağı çekiyor; hatta bazı yerlerde metni neredeyse bir kişisel gelişim broşürüne dönüştürüyor.
Sonuç olarak kitap, “düşünce değişirse hayat değişir” fikrini tartışmaya açmakta başarılı olsa da, bunu güçlü bir hikâye üzerinden yapamadığı için büyük bir fırsatı kaçırıyor. Rehber ile yapılan konuşmalar tek başına okunduğunda etkileyici olabilir; fakat bütün olarak bakıldığında, zayıf kurgu bu diyalogların inandırıcılığını da gölgeliyor. Kitap, derinlikli bir roman olmaktan çok, edebi bir çerçeveye sıkıştırılmış kişisel gelişim metni olarak kalıyor.
‘Merdiven Altı Terapi’ kitabının çıkacağını ilk öğrendiğimde, ben zaten hepsini dinledim diye düşünerek soğuk durmuştum. Ama içten içe de bir merakla, kitabı ön siparişle edindim. Ve de okumak ile dinlemenin farkını, dönüp dönüp tekrar okumalar ve altı kalın kalın çizilen notlarla anladım. Kimi sayfalarda kahkahalar attım, kimi sayfalarda kabuk bağlayan yaralarımla oynadım küçük küçük. Ama her bölüm sonunda motive olacağım o gücü buldum.
Deniz sana kocaman sarılıyorum, senin de bu kitabın sayfalarından bana sarıldığın gibi.
Deniz Dülgeroğlu
Deniz Dülgeroğlu