İrem
@irozof
Şu anda okuduğu kitap
Hayatımın öznesiyken, bir anda hayatımla ilgili her cümlenin nesnesi konumuna düşmüştüm.
Bir doktor olarak hasta olmanın nasıl bir şey olduğu hakkında az çok bir fikriniz vardır, ama bizzat yaşamadan tam anlamıyla bilmeniz imkânsızdır. Tıpkı âşık olmak ya da anne-baba olmak gibi bu duyguyu da ancak yaşayan bilir.
İnsanın kendi ölümlülüğüyle yüzleşmesinin hem her şeyi değiştirdiğini hem de aslında pek bir şey değiştirmediğini fark etmeye başlamıştım. Kanser teşhisi konmadan önce de günün birinde öleceğimi biliyordum ama ne zaman öleceğimi bilmiyordum. Teşhis konduktan sonra da günün birinde öleceğimi biliyor ama ne zaman öleceğimi bilmiyordum. Galiba tek fark şuydu: Ölüm herkesi bekleyen flu bir sonken, ansızın beliren katı bir gerçekliğe dönüşüvermişti. Aslında sorun bilimsel değildi. Ölümün kendisi zaten rahatsız edici bir gerçekti, ama ne yazık ki yaşamanın başka bir yolu da yoktu.
Alexander Pope'un dediği gibi: "Öğrenmenin azı tehlikeli bir iştir;/İlham pınarından içeceksin, ya kan kana iç ya da tadına bakma hiç."
Hastalarımızın hayatı ve benliği bizim elimizde olabilir, yine de kazanan hep ölümdür. Siz ne kadar mükemmel ya da hatasız olsanız da, hayat değildir. Ama önemli olan, kartların hileli olduğunu ve kaybedeceğinizi bile bile oynamaya devam etmektir. Elleriniz hata yapabilir, verdiğiniz karar yanlış olabilir; yine de hastalarınızın iyiliği için, kazanmak için mücadeleye devam etmeniz gerekir.
Kusursuzluğa ne kadar yaklaşırsanız yaklaşın asla ulaşamazsınız, ama yaklaşmak için hiç durmadan çabalayacağınız sonsuz bir hedefe pekâlâ inanabilirsiniz.