R.N. İrukin
@irukin
Şu anda okuduğu kitaplar
'Gelmez ki,' dedi Frank ve ona bakıp kahkahayla güldü. Haklıydı. Baba başını pencereden çıkardı, bağıra çağıra yerde yuvarlanan Angela ile bana ve başımızda dikilerek kahkahalarla gülen Frank'e baktı. Bizim ihtiyar başını içeri soktu ve sonrasında o tantananın sebebini sormadı bile. İnsanlar onun uzmanlık alanı değildi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Aziz Bay Hoenikker: Yoksa Sevgili Hoenikker Birader mi demeliyim? Ben, hayatını serbest yazar olarak kazanan eski bir Cornell Delta Upsilon mensubuyum. İlk atom bombasıyla ilgili bir kitap için malzeme topluyorum. Kitabın içeriği, 6 Ağustos 1945'te, yani bombanın Hiroşima'ya atıldığı gün yaşanan olaylarla sınırlı tutulacak.
Rahmetli babanız genel olarak bombanın yaratıcı amirlerinden biri kabul edildiğinden, bombanın atıldığı gün babanızın evinde yaşantının nasıl olduğuna dair anlatabileceğiniz her ayrıntı için size minnet duyacağım. Saygıdeğer aileniz hakkında gereken ölçüde bilgiye sahip olmadığımı üzüntüyle bildiriyorum ve bu nedenle kardeşleriniz olup olmadığını da bilemiyorum. Eğer kardeşleriniz varsa, benzer isteklerde bulunabilmem için adreslerini almak isterim. Bomba atıldığında çok küçük yaşta olduğunuzu biliyorum ki bana sorarsanız bu yararınıza olmuş. Kitabım bombanın teknik yanından ziyade insani yanını vurgulayan bir çalışma olacağından, o güne dair hatıraların -ifademi bağışlarsanız- bir 'bebeğin' gözünden anlatılması konuya gerçekten son derece uygun düşecektir. Yazım tarzı ve biçim konusunu dert edinmeniz gerekmez. Hepsini bana bırakın. Yalnızca hikayenizin ana hatlarını aktarın, yeter. Elbette ki yayınlanmadan önce yazdıklarımın son halini onayınıza sunacağım. Biraderce muhabbetle ..
"Olmuş mu salıiden öyle bir şey?" dedi Maggie White. Pek kafalı sayılmazdı ama insanda feci bebek yapma arzusu uyandırıyordu. Bakan erkekler hemen, oracıkta bebekle doldurmak istiyordu içini. Daha tek bebek bile doğurmaınıştı ama. Doğum kontrol hapı kullanıyordu. "Elbette," dedi Trout. "Yaşanmamış bir şey yazıp satmaya kalk-sam içeri tıkadar beni. Sahtekarlığa girer çünkü." inandı Maggie.
"Hiç düşünmemiştim bunu."
"Şimdi düşün."
"Reklamcılık gibi. Reklamlarda doğruyu söylemezsen başın belaya girer." "Tastamam. Aynı kanunlar bunda da geçerli işte."
"Bizleri de bir kitaba koyabilir misiniz acaba bir gün?"
"Başıma gelen her şeyi kitaplara koyarım ben."
"Ay, lafıma dikkat edeyim öyleyse."
"Et. Ayrıca tek dinleyen ben değilim. Tanrı da dinliyor. Kıyamet Günü gelip çattığında dediğin ve yaptığın her şeyi sayacak sana. İyiden çok kötü çıkarsa vah haline çünkü ebediyen yanacaksın demektir. Yanma dediğin feci acıtır."
Garibim Maggie bembeyaz kesildi. Buna da inanmıştı; donakaldı. Kahkahayı bastı Kilgore Trout. Ağzından saçılan havyar parçaları Maggie'nin göğüs dekaltesine iniş yaptı.
Ölüm ve dokuzuncu gün arasında bir şey vardı. Dokuzuncu gün Billy'ninkinin önündeki vagonda da biri öldü. Roland Weary, takunyalı ayaklarında baş gösteren kangrenden can verdi. Falan filan. Weary, artık iyice daldığı sanrıları arasında defalarca Üç Silahşorları anlatmış, öleceğini kabullenmiş ve Pittsburgh'deki ailesine ulaştırılrnak üzere bir sürü mesaj vermişti. Hepsinden öte, öcünün alınmasını arzuladığından kendini öldürenin adını defalarca söylemişti. Vagondaki herkes ezbere öğrenmişti dersi. "Kim öldürdü beni?" diye sormuştu defalarca. Cevabı herkes biliyordu. Cevap şuydu: "Billy Pilgrim."