İrem
@iruska
43 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
7/10
2025 196. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tolstoy'un "Halk İçin Hikayeler" başlığı ile basılmış olan ve içinde İncil'den hikayelerin yer aldığı bir derlemesi var. Bu eser o derleme için yer alabilecek (belki de yer almıştır) eserlerden biri. Herkesin çok sevdiği hatta temel eserler içinde gördüğümüz "İnsan Ne ile Yaşar" eseri de bu hikayelerden biri. Yazar yalnızca İncil'den değil halk hikayelerinden, dini öğretilerden de sıklıkla besleniyor. Hatta bundan önce okuduğum Budizm hikayelerini çevirdiği "Karma" isimli eseri de bu doğrultuda yazılmış bir eser.
Tolstoy'u kendini anlattığı eserlerden zaten tanıyoruz. Hayatı anlam arayışı içinde geçen aristokrat kökenli bir yazar o. İçindeki boşluğu Kafkas dağlarında askerlik yaparak kapatmaya çalışıyor, olmuyor. Taşrada kendi deyimi ile basit ve yalın bir hayat sürerek kapatmaya çalışıyor, olmuyor. Sosyetenin iki yüzlülüğünden, insanların bakış açısından bıkıyor. Bunların hepsi eserlerine ilham oluyor. (Sırasıyla Kazaklar, Aile Mutluluğu, Savaş ve Barış)
Depresyondan sonra İtiraflarım eserinde de anlattığı gibi inançsızlığı bir kenara bırakıyor ve inanca dört elle sarılıyor. Halk için dini hikayeler yazıyor, öğütler veriyor. Tolstoy bu hikayelerin hiçbiri ne edebiyat için ne de okurları için yazdı. Bu hikayeler inançlarını yozlaştırarak yaşayan Rus köylüleri için yazıldı. Hikayelerin dili o yüzden bu kadar basit ve bu kadar Tolstoy'dan uzak. Hikayelerin çoğu rahatsız edici derece saçma, saçmalığı olağanüstü olmasından değil Tolstoy nedenselliğinden son derece uzak olmalarından kaynaklanıyor.
Esere bakıp da Tolstoy anlatımı eleştirisi yapmak çok hatalı bir iş olur ama kendi düşüncelerini kabul ettirmek için okul açacak kadar idealist Tolstoy'un bu yolda yaptığı diğer çalışmaları görmek açısından okunabilecek bir eser.
Özellikle Tolstoy'u yakından tanımak isteyenler
İşini sevemeyen, bunalmış, mutsuz, çıkar yol bulamayan Rus insanı. Bu karakter Rus edebiyatının özellikle realist dönemde mihenk taşını oluşturuyordu. Aynı karakteri devrimden hemen sonra Bulgakov'un eserlerinde de görüyoruz.
Maksudov bir gazetede çalışan mutsuz bir adam. Bir gün bir roman yazıyor ve bu yolla Sovyetlerin çıldırcı büroksisine bulaşmış tiyatrolarına sanatçı egolarına, hileye yakından şahit oluyor. Eserin isminden de anlaşıldığı gibi Maksudov notlarını ölümünden sonra yayımlanması için yazara göndermiş. Yazar yazım noktalama dışında değişiklik yapmadığını belirtse de bu kısımların gerçek mi yoksa kurguya ait bir kısım mı olduğu pek belli değil. Romanda her zamanki Bulgakov'u görüyoruz. Sovyet eleştirisi, umutsuzluk ve biraz da kara mizah.
Esere Sovyet eleştirisi bakımından yaklaşmak ve Sovyetlerle ilgili genel kanı oluşturmak için okumak bence pek mantıklı değil. Ben Bulgakov'a bu şekilde yaklaşmıyorum çünkü Bulgakov devrimden önce nötr olup da devrimle birlikte yaşanan hayal kırıklığını anlatan bir yazar değil. Bulgakov devrim yıllarında Bolşeviklere karşı Beyaz Ordu'nun yanında yer alan ve böyle bir bakış açısına sahip bir aileden gelen bir yazar. (Kendi Beyaz Ordu'da doktor, kardeşleri ise askerdi) Bulgakov'un babası ilahiyat profesörüydü, Çarlık yönetiminin fikirlerine önem verdiği bir insandı hem dini hem de düşünsel açıdan devlet tarafından çok saygı duyulan bir insandı. Yeni rejimin hem eski rejime hem de inançlara ne kadar karşıt olduğunu düşününce Bulgakov'un ta en başından devrime ne kadar nefretle baktığını anlamak mümkün. Sovyetler bir çiçek bahçesi olsaydı da Bulgakov çiçeklerin dikenlerini anlatıp eleştirecekti. Sovyetler çiçek bahçesi olmadığı için anlattıkları bizim için değerli hale geliyor. Ben Bulgakov'a bu açıdan yaklaşmayı daha
