Ey Allah’ım, madem ki ben kendimi verdim sana,
Benim bütün varım yoğum hep sensin, baştan sona.
Önce de bu akılla canın mayası ve ocağı seninleydi,
Er geç sensin varacağım yer, işte sana geliyorum.
Senden gelip sana çıkar yolum, sözlerinle seni söyler dilim,
Fakat sana varmaz elim, neden böyle olduğuna şaşakaldım.
Bu sebebi kim ne bilsin, bilse bile gelmez ki dile,
Böyle ağlayıp inlemekle gözümün yaşı nasıl dinsin.
Kalksam seninle kalkarım, baksam seninle görürüm,
Her ne yöne yürüsem, gönlümün yüzü senden yanadır.
Sensin bana can ve cihan, sensin bana gizli hazine,
Fayda ve zarar sendendir, ne iş gelirse benden bana.
Söz söyleten dilimde sen, hükmeden gönlümde sen,
Elimden tutuveren sen, bütün işlerimde baştan sona.