İsa Aydoğan
@isaaydogannn
Şu anda okuduğu kitap
Her ne olursa olsun, “insanoğlu” denen bu sefil varlığın kendi çıkarları uğruna harcamayacağı hiç kimsenin olmadığını beynime adeta bir mıh gibi çaktı. Sefil hayatlarında bir şeylere muktedir olabilmek için gözleri dönen canilerden, neye mal olursa olsun kendimizi korumamız gerektiğini bir kez daha hatırlattı bana.
Cengiz Aytmatov, bu eserinde incelikli dili ve güçlü üslubuyla bu gerçeği yeniden hissettirdi. Eseri daha derin kavrayabilmek için önce yazarımızın “Gün Olur Asra Bedel” adlı eserini okumamız gerekiyor. Kuttubayev’in acıklı hikâyesi orada yarım kalmıştı; bu eserle birlikte tamamlandı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir Ege yolculuğuna çıkıp hiç görmediğim şehirleri gördüm. Bilmediğim efsaneler işittim. Yaşadım, hissettim. Azra Erhat’la birlikte dolandım durdum. Gezimizin tadı hala damağımda. Bir mavi yolculukta yeşillikler arasında huzurla dolandım. Azra Erhat’a minnet duyuyorum.
Bir kitap daha bitti. Sayfalar eridi ellerimde. Bitti bitmesine de içinde sakladığı hüzün kaldı yüreğimde. İnsan neden kendi gibi olmayanı hep dışlar. “Kendi” gibi düşünmedi diye başkaları neden suçlu olur. İnancımız ortak olmak zorunda değil. Düşüncelerimiz aynı yönde ilerlemek zorunda değil. Her insan özgür olmalı şu yaşlanmış alemde.
“Nevşehir’in tek çerçisi Boğos’u sabaha karşı vurdular.”
Hayatımızı başka hayatları, yaşamları tahmin etmekle ya da şahit olduğumuz hayatları eleştirmekle geçiriyoruz. “Öyle mi yapmış, tüh!” diyoruz. “Böyle yapsa başına bunlar gelmezdi!” diyoruz. “Böyle olmalısın, bunları bunları yapmalısın.” diye bir de akıl vermeye çalışıyoruz. “Onların” yaşadıkları bizim gördüklerimizden, duyduklarımızdan ibaret değil. Kilit tümce şu: “Kimsenin hayatı göründüğü gibi değil!”
Cahil bırakılmış Anadolu halkı yıllarca neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilemedi. Öğrenmek istedi, öğrenemedi. Yanlış şeyler yaptı sanki doğruymuş gibi. Arkadan konuştu, hak yedi, iftira etti. Ortaya da böyle “pis” hikayeler çıktı. Kimse kabullenmez bu suçlamayı hepimiz Anadolu’yuz. Kimse kendine toz kondurmaz. Dönüp bakmak gerekiyor yaptıklarımıza. Ama gerçek şu ki: okumadık, öğrenmedik, araştırmadık...
İşte bu öyküde de bu cahil kalışın ortaya çıkardığı sorunlar eli alınmış.
