Yalnızca yazarken birbirimize yüzümüzü dönüyorduk. Hayat kendimle buluşturmuyordu beni. Bir tek yazarken el ele veriyorduk. Kendimle dertleşiyordum. Yazmak yaşamak, yaşamak yazmaktı benim için. Demek içimde yazarken dinlediğim bir ses vardı. İnsan dinlemeye kendinden başlamalıydı.
İnsanların gırtlağına ip, kukusuna çakmak dayamakla da olmaz. Asıp yakmayla bitseydi, iki bin yılda çoktan biterdi bu işler. Aslolan sevgi, hoşgörü ve barıştır.