İsmail⠀ོ
@ismailbey
Huz mâ safâ, da’ mâ keder
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Suskunluk zarif bir isyandır,
Kelimeleri zayi etmeme
Duymak istenilmeyen kelimelerin
Önüne çekilmiş bir bariyer gibi,
Sözcükleri durdurma biçimidir...
Suskunluk kırılmış bir insanın
Kırmamak için verdiği gayrettir...
Suskunluk konuşarak hallolmayan her şeyin Üzerine vurulmuş bir mühür,
İnsan kalma mücadelesidir...
Ağırdır ağrılıdır sabıra sabır doğurtur,
İçte çok şeyi yıkar soğutur
Ama karşındaki insanları yıkmamak için de
Sessizce yıkılmaya razı bir duruş biçimidir...
Ve suskunluk her kişinin değil,
Gerçekten kırılmak nedir bilenlerin harcıdır...!
Bazen suskun olmak konuşmayla başkalarına anlatamadığını, benliğine haykırmaktır.. İnsan yaş aldıkça benliğin belleği dolmaya başlar, her içine atışında senden tek eksilen takvim yaprağıdır.. Buruk vedalar, gelişigüzel merhabalar, samimiyetsiz vaatler insanı topluma karşı çürüten argümanlardır.. Samimiyetsizliği gördükçe kendini seversin, kendini sevmedikçe de buhranın gövdeni kemirmesini izlersin.. Hiç bir icat mutluluğu enjekte edemedi ruhumuza ve her samimiyetsiz gülüşte eksildi içimizdeki baharlar...
Herkesin büyük bir ustalıkla gülerek geri çekildiği bir dünyaydı. Her yeni başlangıç yeni bir pişmanlık demekti. Gittiği yerlerden yüklenip geliyordu insan yalnızlığını. Umutsuzluk öyle bir yılgınlık yaratmıştı ki herkes her söze inanır olmuştu. Çifte sürgülü kapılar aralandıkça buz gibi bir suskunluk sızıyordu eşiklerden. Herkes yaşadığı oyuğun soğukluğu ile orantılı bir kasıntı içindeydi. Eşyalar bile sahiplerinden daha sıcak, daha kişilikliydi. Gökyüzünü çarşılarda yitiren insanlar, odalarında yanan ışıklara bakarak niyet tutuyorlardı. Yıldızlar çoktan çekilmişti çatılardan. Kimse bir ayin gibi yaşamıyordu günün batışını. Kimsenin sabahla arındığı yoktu. Herkes ölçülü bir incelikle birbirine elini uzatıyor, ama kimsenin eli kimseye değmiyordu.