Arı başkasına iğnesini batırınca kendisine daha fazla zarar verir; çünkü iğnesi ve gücü elden gider:
"Açtıkları yarada canlarını bırakırlar." (Vergilius)
Doğanın bir tuhaflığıdır ki, kuduz böceklerinde, kendi zehirlerinin panzehiri de bulunur. Onun gibi insan kötülükten tat alırken vicdanında tam tersi bir acılık oluşur ve uyurken, uyanıkken türlü üzücü kuruntularla azap çektirir bize.
"Çünkü çokları uykularında, sayıklamalarında
Suçlamışlar kendi kendilerini,
Gizli kalmış cinayetleri çıkmış ortaya."
(Lucretius)
En hüzünlü anlarımızda bile gülümseyen, hoşumuza giden, içinde naif bir zevk barındıran birşeyler hisseder gibi oluruz. Belki de bazı ruhlar için keder, zevk veren bir gıda hükmündedir.