İSMAİL SAKLAK
@ismailsaklak
İş, insanı temizliyor, güzelleştiriyor, kendisi yapıyor, etrafıyla arasında bir yığın münasebet kuruyordu. Fakat iş aynı zamanda insanı zaptediyordu. Ne kadar abes ve mânasız olursa olsun bir işin mesuliyetini alan ve benimseyen adam, ister istemez onun dairesinden çıkamıyor, onun mahpusu oluyordu. İnsan kaderinin ve tarihinin büyük sırrı burada idi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Deliler, Bavullar ve Tanışma Biçimleri
Aynı derginin aynı sayısında ikimizin de bir öyküsü yayımlanmıştı ve ilk kez o zaman okumuş ve fark etmiştim Beyhan Keçeli'nin kalemindeki kuvveti. Sonra başkaca dergilerden takip eder olduk hikâyelerini. Bir gün ansızın kitapsızlar kulübünü terk etti ve biz elbette sevindik buna. Kitabı ilk aldığımda ev taşıma sürecindeydik ve onca kitap içerisinden sanırım bir tek onunki çıkmadı. Nakliye emekçileri arasında gizli hayranları olsa gerek. Yenisini sipariş edip okumak bugüne kısmet oldu ve bu gecikme bir mahcubiyet hissettirdi bende.
Kitaba gelince; çok daha etkili bir ismi olabilirdi diye düşünmedim değil ama öyküler çok lezzetli. Kurgular net, anlatım becerisi yüksek. Beğendiğimiz satırların altını çizmek için yanımıza bir kalem almayı bazen unuturuz ya hani. Sonra bütün o uzanmışlığımızı, battaniye altı konforumuzu, tatlı mahmurluğumuzu bozmak istemeyiz. Ama bazen yine de kalkıp kalem ararken buluruz kendimizi. Tamam, bu kitap o kitaplardan, bu öyküler o öykülerden işte.
Ellerine sağlık Beyhan Keçeli.
Alacaklı gibi dikildin tıknaz esmer adamın karşısına. "Bana posta var mı, bakar mısınız?" Kıyafetlerinden buram buram çamaşır deterjanı kokusu geliyordu. Temiz adam, diye geçirdin içinden. Dişlerindeki kahvaltı kalıntılarını görünce vazgeçtin. Karısı temiz adam.
Ergenliğim kâğıda basılan fotoğrafların, gazete alınan evlerin, piknik tüpü üstünde çay demleyenlerin, pilili okul etekleri giyen kızların ve lacivert kravat takan oğlanların çağında geçti. Birazı gecekondu samimiyetine sığınan, birazı apartman kasvetine boğulan ilk gençlik. Günlüklerle rehabilite olan psikolojimiz bozulmayı başaramazdı. Defter aralarında saklanan tek dal sigaralar suçumuz, arka mahallede elimizden tutan oğlanlar günahımızdı. O kadar. Dikmen yokuşlarında uçurtma uçurduk, marka blucinlerle Kuğulu'da saatlerce oturmayı matah bir şey sandık. O yaşlar sanmaların çağı değil miydi? Biz yaşamayı yaz sıcağıyla eriyen asfaltta Atatürk Bulvarı'ndan Tunalı'ya lastik sandaletlerle yürüyerek geçecek bir şey sandık.