İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana âşığım.
İşin kötüsü sensiz, oldukça kirli bir yatakta uyanıyorum. Ama sevgilim, olacak, büyük hayaller kuruyorum.
Bu nevi aşkı pek severim ama bir türlü de olamam.
Hiç gülümsemedim; sonradan ağlayacağımdan korktum.
Dışarıdan, pencerelerin ardından yabancı büyük kentin hiddetli sesinden başka bir şey duyulmuyordu; kent, durmaksızın homurdanıyor, ne ölümle ne de yaşamla ilgileniyordu.
