İsot
@isot1
Üstüne alın bu yazdıklarım senin için
Dünyadaki herkesi kıskanıyorum biliyor musun
Onlar bile benden daha yakın sana
Onlar bile seninle konuşabiliyor
Gülüşünü görebiliyor
Sesini duyabiliyor
Yanında oturup uzun uzun sohbet edebiliyor
Ben bunların hiçbirini yapamıyorum
Ne gülüşünü görebiliyorum
Ne sesini duyabiliyorum
Sadece bekliyorum
Belki bir gün geldim dersin diye
Belki nasılsın dersin diye
Ama sensiz nasıl iyi olabilirim ki
Bugün yine halana yazdım
Önce bayramını kutladım
Sonra dedim ki acaba arar mı
Burada değil dedi
Anneannesine gitti
Ama aramaz muhtemelen dedi
Gözümden yine yaşlar süzüldü
Olsun dedim
Eğer konusu açılırsa ve sorarsa
Ona hala beklediğini söyleyin dedim
Ve hep bekleyeceğim
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu mektubu kaçıncı kez yazıyorum bilmiyorum
Belki sen hiç okumayacaksın
Belki bir gün eline geçer ama sen tanımazsın bile yazanı
Yine de yazıyorum
Çünkü içimde biriken ne varsa ancak bu cümlelerle taşabiliyor
Şu an ne yapıyorsun diye düşünüyorum
Evde misin
Bayram temizliği mi var
Yoksa anneannelerde misin
Yine her şeyin ucundan tutup oraları mı güzelleştiriyorsun
Yürüyebiliyor musun artık
O kaldırımlarda izlerin var mı
Beni düşündün mü bugün
Bir kez bile
Acaba ne yapıyor şimdi diye
Ben buradayım
Hiçbir yere gitmedim
Gitmeyi de başaramadım
Ne seni unuttum
Ne kendime yeni bir hayat kurabildim
Ne de başka gözlerde seni arayabildim
Ben hep aynı yerdeyim
Senin bıraktığın yerde
Burada bir çay bahçesi var
Çatısı hasır
Direkleri mavi
Gölgeyi sever
Sessizliği de
Bazen kalabalık oluyor
Hafta sonları insanlar doluşuyor
Nasıldı da geçti zaman sanki hiç yaşanmamış gibi
Ama yaşandı Her bir anı her bir saniyesi dakikası yaşandı
Bir zamanlar seninle yaşarken dünyanın en bahtiyar insanıydım
Hayat o zamanlar beni yaşatırken şimdi aynı hayat yavaş yavaş öldürüyor beni
Hatırlıyor musun seninle konuşurken sahile iner
esen meltemle dalgaların sesiyle karışan sesini dinlerdim
Dünyanın en güzel şiirinin en güzel mısraları gibiydi sesin
Şimdi ne deniz ne esen rüzgâr keyif veriyor bana
Şunu anladım
Bana huzuru veren ne denizmiş ne de rüzgâr
Bana huzuru veren sendin sesindi
O ses var ya
İçime huzurla dolan o en güzel ses
Ben o sesi yitirdim
Ve o sesle birlikte kendimi de
Geçenlerde yaşlı yorgun bir teyze gördüm
Sahil kenarında oturmuş sessizce denizi izliyordu
Dikkatimi çekti ama bir şey demeden geçip gittim
Ertesi gün yine oradaydı Aynı yerde aynı hâlde
Bu sefer dayanamadım oturdum yanına
Iyi misiniz diye sordum
Gözlerini denizden ayırmadan cevap verdi
İyi olmayalı yıllar oldu
Ne kadar ağır bir cümleydi bu
Durakladım Bir şey diyemedim
Sonra toparladım kendimi
Ne oldu Sizi yıllardır iyi olmaktan alıkoyan şey nedir diye sordum
Bu kez durdu Ama gözleri hâlâ denizdeydi
Sanki oradan birini bekliyordu
Bir süre sonra sessizliğini bozdu