Kübra Güneş Şahin
@ispinoza_
241 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Bayanlar Baylar harika bir kitap okudum ve takdim ediyorum ;
Kitap, yayınevi genel müdürü olan Rıdvan’ın eline kimin gönderdiği belli olmayan gündelik hayatının belli belirsiz bir anında gizli kapaklı geçen mektuplarla başlıyor. Karşılıklı yazılan bu mektuplar 1960’lı yıllara ait olmakla beraber Rıdvan’ın kâh iş yerinde kâh gittiği herhangi bir davette, spor salonunda, evinin kapısında çıkıyor . Kendisinin bu mektuplarla bir alakası mı var yoksa birisi yayın evine basmak istediği bir kitabın merak uyandırarak eline geçmesini mi istiyor anlamıyor ve mektuplarda okudukları kendisini içine çekip geçmişte yaşadığı travmaları tetikleyince bütün hayatı alt üst oluyor. Behiye ve Suad isimli iki kız kardeş, Cumhuriyetin kuruluşunun daha ilk yıllarında Behiye kardeşinin ve aynı zamanda kendisinin de sevdiği adamla Berlin’e kaçıp ailesini, kız kardeşini terk ediyor daha sonra yaşadıkları ve hasret duygusuyla yıllar sonra kız kardeşine mektup yazmaya başlıyor. Kardeşi kendisine cevap veriyor ve ayrı kaldıkları yıllarda yaşadıklarını tek tek birbirlerine anlatmaya başlıyorlar. Behiye’nin kocası Franz ile başlayan macerasında tarihe yolculuk ediyorsunuz Nazi ordusunun işgal ettiği topraklar, kızıl ordunun Berlin’e girişi, Mussolini’nin idamı eksiksiz anlatılmış . Behiye kocası ile Amsterdam, Polonya ,Berlin yolculukları ve macerasında kendi yolunu ve çizgisini bulmaya çalışıyor ve zamanla acı bir şekilde kendini keşfetmeyi öğrenip kendisi için ailesinden vazgeçtiği kocasından ayrılıyor ve kendi hikayesini bulmaya çalışırken yaşadığı yalnızlığa yenik düşüp yazdığı mektuplarla kardeşinin gönlünü tekrar kazanıp ülkesine dönmeyi ümit ediyor. Öte taraftan Suad bir elmanın diğer yarısı diye addettiği kardeşinin gidişini asla kabullenemiyor kendi içine kapanıp herkesten uzaklaşıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitabı okumak için zaman kaybetmeyin1000k
Hala etkisindeyim️
Kusursuzdu. Tek hata bulamıyorum.
İşleyiş, akış, üslup, dil zenginliği.
Neden bu kadar geç kaldım okumak için bilmiyorum ama siz kalmayın, okuyun.
Öyle içine çekti ki beni öyle avcunun içinde tutmayı bildiki çıkamadım. Hem şaşırttı hem hayran bıraktı. Adaletin şüphelenmediği yerde ben hala şüpheliyordum onun emin olduğu anda bile ben hala şizofreniydim ve Sadi seberin mektubunu okurken bile acabalarım vardi. Çünkü içine girmem için bi çok kapı açmıştı yazar mesela beraber ilk kaldıkları otelde sabah adaletin resepsiyona tek kisilik oda ücreti ödemesi öyle istemeleri çok küçük bi detaydi bu detayda Sadi seberin varlığıyla yokluğunu kuşkuya düşürdü.
Hulyayi bile bende hepiniz gibi başlarda ablası sanmıştım. O ruhsal bunalımlar çok iyiydi bende yaşadım. O derin cümleleri değil alıntı yapmak altında kaldım hepsinin bunlar sıradan cümleler değildi derinlik gerektiren şeylerdi.
Kitabin adı Dokunmadan aslında adaletin bir çift ele bir omuza dokunamamasi değil de suya sabuna dokunmadan yaşaması aslında yaşayamaması, hepimizin etrafımızda olanlara dokunmadan yaşayışımız aslında hayata dokunamayışımız..
Bu parodi içinde kadının yine aynı etiketi ve o etiketi elimizle söküp sesimizle, dokunuşumuzla daha özgür daha adil hale getirişimizdi yaşamak.
Sonunu hiç böyle beklemiyordum bizimde sonumuz böyle olmasın dedirtmek içindi belkide ama benim çok şey dememe vesile oldu.
Bayıldım!
Fernando pessoa'yı Huzursuzluğun kitabı ile tanıdım pek çoğunuz gibi. Ve gerçekten benim için yeri çok başka olan, dönüp dönüp okuduğum kütüphanemin, kalbimin parçası olan bi kitap oldu.
Bundan ötürü Ophélia'ya mektuplar kitabını çok büyük hevesle aldım çünkü kendi günlüğünde zihnimi kalbimi elimden alan fernandonun sevgilisine yazdığı mektupları kim bilir ne duygulardir diye iştahım kabararak aldım ama beni çok hayal kırıklığına uğrattı. Ben hiç beğenmedim alışveriş listesi gibi duygusuz mektuplardı bana göre. Günlük yapılacaklar,hava durumu gibi rapor edilmiş opheliyaya. Kitabın sonunda Ophelia tarafından fernando kimdi nasıldı diye bi demeç var sadece o kısım ilgimi çekti diyebilirim.
Ahmet Ümit'in okuduğum 20. Kitabı.
Kendisini ne kadar sevdiğimi anlatmama lüzum yok sanırım. Neredeyse külliyatını devirmiş biri olarak tarafsız bi yorum yapacağım.
Ahmet ümit denince benim zihnimde parıldayan ışığın içinde başarılı psikolojik analizler, bataklık gibi içine girdiğinde seni dibe çeken ve asla içinden çıkmana izin vermediği, merakını hep diri tutan, seni edebi anlamda doyururken dur zihninde doysun diyerek gerek tarih gerek mitoloji gerek arkeolojik anlamda sana bir çok şey katan yazmak için yazmayan bir yazar canlanıyor.
Evet polisiye yazarı ama kitaplarının çoğuna sadece polisiye kitabı diyemezsiniz bu anlamda. Bir çok kolu olan tatlı bi akarsu kaynaktan döküldüğü yere giderken onun gideğenlerinden biride siz olup akıyorsunuz büyük denize.
Bir çok serisini okuyan bazı okuyucular bi yerden sonra stratejik olarak çözebiliyor kurguyu ve katili buluyor , amaaan hep aynı diye yazarın hakkını yiyor bence. Katili kitabı yarılamadan bulsanız bile yazar o merakınızın meşalesini söndürmüyor. Ya katil ya olay ya kişilerin tutumu ve psikolojik tepkileri sizi meraklıdırıyor acaba ne olacak diye buda kurgusal bi başarı demek.
Yazarın kitapları istanbulun her semtine açılan bi kapı benim için. Eğer İstanbulu seviyorsanız eminim daha çok seveceksiniz bütün kitaplarını.
Bütün romanlarında ki baş kahraman Nevzat baskomserin kendi hayatıyla ilgili olan bu kitapta güzeldi ama ben kendisinin çok daha güzel kitaplarını okudum . Çok daha iyi kitapları var İstanbul Hatırası, patasana, Kayıp Tanrılar ülkesi ,kavim gibi.
Bu hikayesi de fena değildi okunmaya değer bence Ahmet Ümit'e bi şans vermelisiniz
Sevgili bayanlar ve baylar şimdi size sosyal medya storilerinde, Starbucks kahveleri yanında, binbir çeşit süslü pozlar arasında çekilen, bilinçsizce entelektüel görünmeye çalışan okuyucu kitlelerinin elinde görmüş olduğunuz bir kitabı takdim ederek hakkında bir şeyler söylemek istiyorum.
Bilgili ve entelektüel görünmek adına harcanan bu kitaptan, değerinin bilinmediğini düşünerek özür diliyorum öncelikle
Bu kitabı ilk defa 22 yaşımda okumuştum. 30 yaşımda tekrar okudum çünkü bazı kitaplara belli zaman dilimlerinde tekrar okunma şansı verilmesi gerektiğini düşünüyorum.
En havai yaşlarımda okuduğumda derin bi aşk beni etkilemişti ama şuan kitabı bitirdiğimde tek düşündüğüm; Rasimin yerinde olmak ve Raif efendinin defterini derhal Maria Puder'in kızına ulaştırmak. Anne ve babası hakkında hiç bir şey bilmeyen birisine derin bi deniz vermek.
Bu devasa eseri sadece okumaya teşvik etmek değil bi 10 sene sonra tekrar okumaya teşvik etmek istiyorum ben.
Asrın en süslü çağlarını yaşarken bu sadelik, doğallık çok harikulade geldi bana. Samimi ve doğal.
İçine kapanık bir adamın sevgisizlikten içinde Çağlayan yalnızlık. Kendi ifade etme yetisini insanlardan mahrum bırakma, ceviz kabuğundaki inci..
Saklanan engin dehlizleri olan bi kalp.
Kimse kimsenin içini bilmez derler ya, onu buraya mıh gibi çakıyorum.
Keyifli okumalar
