TENDEKİ ATEŞ (Ash)1000Kitap
Herkese merhabaa!
Fantastik açlığı çekiyorsanız, okuduğunuz kurgunun içinde aşk, savaş,saray entrikaları, mücadele ve güçlenen kadın karakterler okumaya bayılıyorsanız..işte doğru yer doğru kitap.
Kitabın büyük bir çoğunluğunda Kolis’in Sera’yı kaçırmasını ve o süreçte olanları okuyoruz. Daha çok Sera’nın içsel mücadelesini, kendini ve içinde ki özü kabullenmesini görüyoruz. Bununla beraber Kolis manyağının en saçma, aptalca şeyde bile nasıl kendini haklı gösterdiğini okurken çıldırmamak elde değildi. Bu arada Ash esir tutuluyor, Sera onu kurtarmak için bir çok fedakarlıkta buluyor..daha fazlasını yapmak içinde kararlı benim güçlü kızım.
Kitap bir ara bi monotonluğa giriyor, ama o aralarda da Ash ve Sera’nın rüyalarda buluşmalarıyla onları kapatıyor aslında. Kan ve Külden serisinin karakterleri olan Poppy ve Casteel’in kaderini mi yaşıyorlar yoksa yazar tekrar mı yapıyor ayırt edemiyorum.
Hepimiz olacak olanı, olması gerekeni bi yerde biliyoruz. Ash sevemiyor..(kardiası aldırmış reis) bu yüzden Sera yükselişten kurtulamayacak, ölecek…evet evet biliyorum. Diyarlar yok olacak falan filan kehanet böyle kader perilerinin canı çıksın. Ama bilmediğimiz şey yazarın aşkı her zaman daha güçlü yazması!
Son yüz elli sayfa beni perişan etti. Ash’nın aşkı kabullenişi, Sera’ya olan saygı ve tutkusu mükemmeldi.
Karakter arası bağı yazar öyle iyi yazıyor ki, bir an gülerken bir an gözlerim doldu okurken. Seri devamı aşkla şevkle bekleniyor.
Yağmur Dindi, Rüzgâr Kaldı...
Puan vermedi·184 syf.·
2026 87. kitabı
"Aşk neydi sence?" Birini severken gözünün kör olması mıydı? Karşılık beklemeden sevmek, seni görmeyen birini yıllarca aynı heyecanla beklemek miydi? Yoksa sevdiğin insanın sana bir kez gülümsemesiyle bütün kırgınlıklarını unutup yeniden ona doğru yürümek miydi? 
Bana İkimizi Anlat kitabını okurken kendime bu soruları defalarca sordum.
Bu kitap benim için sadece bir aşk hikâyesi değildi. Sayfaları çevirdikçe sevmenin bazen ne kadar güzel, bazen de ne kadar ağır bir yük olabileceğini hissettim.
Rüzgâr'ın hikâyesi çocukluğunda başlıyor. Daha küçücük bir çocukken komşusu Yağmur'a âşık oluyor ve o sevgi yıllar geçse de hiç eksilmiyor. Yağmur ise onu hep en yakın arkadaşı olarak görüyor. Ne zaman canı yansa, ne zaman hayat onu yorsa, dönüp dolaşıp Rüzgâr'ın yanına geliyor. Rüzgâr ise her defasında biraz daha kırılıyor ama Yağmur'un küçücük bir gülümsemesiyle bütün yaralarını unutuyor. İnsan okurken bazen "Bu kadar sevilir mi?" diye düşünmeden edemiyor.
Kitap boyunca yağmur sadece gökyüzünden yağmıyor; sanki Rüzgâr'ın kalbine de yağıyor. Rüzgâr ise adı gibi esiyor ama içindeki fırtınaları kimseye göstermiyor. Yağmur'un kokusunu her rüzgârda arıyor, onun mutlu olması için kendi mutluluğunu ikinci plana atıyor. En çok da Rüzgâr'ın sessiz sevgisi etkiledi beni. Çünkü bazı insanlar sevgilerini söyleyerek değil, susarak yaşar.
Ama kitabın beni en derinden sarsan kısmı Rüzgâr'ın annesiyle ilgili olan bölümdü. Yağmur'a çok kırıldığı bir gün her şeyden kaçmak istiyor. Telefonunu kapatıyor, kimse ona ulaşamasın diye evi terk ediyor. O sırada annesi defalarca onu arıyor ama Rüzgâr hiçbirini göremiyor. Eve döndüğünde ise annesini cansız bir şekilde buluyor. O satırları okurken gerçekten boğazım düğümlendi. Çünkü Rüzgâr, yıllarca Yağmur'u severken
Bana İkimizi Anlat kitabını okurken kendime bu soruları defalarca sordum.
Bu kitap benim için sadece bir aşk hikâyesi değildi. Sayfaları çevirdikçe sevmenin bazen ne kadar güzel, bazen de ne kadar ağır bir yük olabileceğini hissettim.
Rüzgâr'ın hikâyesi çocukluğunda başlıyor. Daha küçücük bir çocukken komşusu Yağmur'a âşık oluyor ve o sevgi yıllar geçse de hiç eksilmiyor. Yağmur ise onu hep en yakın arkadaşı olarak görüyor. Ne zaman canı yansa, ne zaman hayat onu yorsa, dönüp dolaşıp Rüzgâr'ın yanına geliyor. Rüzgâr ise her defasında biraz daha kırılıyor ama Yağmur'un küçücük bir gülümsemesiyle bütün yaralarını unutuyor. İnsan okurken bazen "Bu kadar sevilir mi?" diye düşünmeden edemiyor.
Kitap boyunca yağmur sadece gökyüzünden yağmıyor; sanki Rüzgâr'ın kalbine de yağıyor. Rüzgâr ise adı gibi esiyor ama içindeki fırtınaları kimseye göstermiyor. Yağmur'un kokusunu her rüzgârda arıyor, onun mutlu olması için kendi mutluluğunu ikinci plana atıyor. En çok da Rüzgâr'ın sessiz sevgisi etkiledi beni. Çünkü bazı insanlar sevgilerini söyleyerek değil, susarak yaşar.
Ama kitabın beni en derinden sarsan kısmı Rüzgâr'ın annesiyle ilgili olan bölümdü. Yağmur'a çok kırıldığı bir gün her şeyden kaçmak istiyor. Telefonunu kapatıyor, kimse ona ulaşamasın diye evi terk ediyor. O sırada annesi defalarca onu arıyor ama Rüzgâr hiçbirini göremiyor. Eve döndüğünde ise annesini cansız bir şekilde buluyor. O satırları okurken gerçekten boğazım düğümlendi. Çünkü Rüzgâr, yıllarca Yağmur'u severken
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Eros
Son zamanlarda okuduğum en iyi yazılmış kitaplardandı. Hemen hemen her sayfasının altını çizdiğim mitolojinin başlangıcından sonuna kadar içinden geçen bir başucu kitabı olmuş.
Açıkçası okurken kitapta en sevdiğim şey neyin nerden ve ne zaman ne şekilde başladığı ve bu başlangıcın nasıl devam edip son bulduğuydu.
Kitabın adı sadece Eros olabilir ama asla sınırlanmamıştı.
Aşkın nasıl ortaya çıktığı, sevilme ihtiyacının nasıl oluştuğu tek tek dökülmüş satırlara...
Peki bu kadar tanrının arasında Eros nasıl dokunmuştu insanoğluna ne vaadetmişti.
Eros'un dokunduğu yerde bilgi artmadı,hafıza çözüldü.Eros korkuyu yok etmedi.Sadece korkunun arkasındaki isteği hatırlattı.
Eros birleşmeyi öğretmedi,bölünmüşlüğü görünür kıldı.Çünkü hatırlamak birleşmek değildi yarım olduğunu kabul etmekti.
Ya sonra o (Eros) hiç aşık olmadı mı ?
İşte kaçınılmaz son onun ilk aşkı Psykhe
O an olan oldu ve insan gibi hissetmeye başladı Eros !
Ama Psykhe nin imtihanı ve alacağı dersler henüz başlıyordu.Bunlar onun gerçek aşka kavuşmasının tek gerçeğiydi.
Ruh ve kalp ancak böyle birleşebilirdi.
İşte o zamandan bu zamana emek verilerek elde edilen aşk her zaman daha güçlü oldu.
Canan Tan - Yüreğim Seni Çok Sevdi
Piraye'de olduğu gibi yine eğitimli, aşka mesafeli ve uçarı bir kız; zengin ve bunu göğüslemeye çalışan bir erkek, yazlık ve çalıştığı için buraya gelemeyen baba, erkeğin ailesinin kızı istememesi, sevgilisi olan en yakın arkadaş (tam Türk dizisi) senaryosudur. O eserde de karakter davranışlarında bir şımarık çocuk tutarsızlığı, sinamekilik tadında olaylar cereyan ederken bunda da benzerleri yaşanır. Canan Tan'ın çok derinlikli bir yazar olmadığını düşündüm. Bence Elif Şafak çok çok daha derin bir isim.
Aslı Bursa'da yapılacak akademik bir etkinlik için rektörden davet alır. Hem tez yazmaktadır ve az bir zamanı kalmıştır hem de maziden kalan bir yara olan ve konuşma yapacağı yere Bursa Ticaret Odası Yönetim Kurulu Üyesi olarak katılacak olan Murat Alkanlı'yı davetliler listesi içinde görmüştür. Yine de ismi görünce daveti kabul eder.
Aslı özgürlüğüne düşkün ve uçarı bir kızdır. Murat onun üniversite aşkıdır. Kızlar ona hayrandır ancak onun ilgisi Aslı'nın üzerindedir. Aslı da ondan hoşlanmaktadır ancak onun aşık olmak konusunda bir yetersizliği vardır.
Aslı'nın babası İTÜ inşaat fakültesi mezunu bir mühendistir. Aydın ve solcu, bababacan bir adamdır. Aslı da İTÜ İşletme Fakültesi'ni kazanır. En yakın arkadaşı Ferda da aynı fakülteyi kazanmıştır ve birlikte okurlar. Ferda'nın dersaneden Bursalı Emre isminde bir erkek arkadaşı vardır. Çocuk sürekli Murat isimli çok yakın bir arkadaşından bahseder. Alkanlı Holding'in veliahtı, hazırlık okumamak için İngiltere'ye dil okuluna gitmiş, sırf dershane okumak için İstanbul'a gelip arkadaşını da yanında götürmüş bir gençtir. Sosyalist temayülle büyütülen Aslı daha hiç tanımadan çocuk hakkında adeta bir sınıf kini duyar. Sonunda Murat'la tanışırlar ve Aslı'nın çocuğu oldukça beğenir. Murat'ın arabası olmasına rağmen okula
İlk Durak: Hafızanın Çizgilerinde Bir Yolculuk ve Unutma Dersleri
Unutma Dersleri Merhaba, dünyamıza, yani ilk gönderimize hoş geldiniz!
Biz, kelimelerin büyüsüne kapılmış, aynı satırlarda kaybolup aynı sayfalarda buluşan iki yakın arkadaşız. Kimliğimiz şimdilik sayfaların arkasında gizli birer sır olarak kalsın ama kalbimiz ve düşüncelerimiz bu blog'da tamamen apaçık olacak. Bir kitap kulübü kurma hayalimizi sonunda gerçeğe dönüştürdük ve ilk ortak durağımız, edebiyatımızın en samimi kalemlerinden Nermin Yıldırım’ın "Unutma Dersleri" romanı oldu. İtiraf edelim; iki admin olarak bu kitapta öyle bir noktada buluştuk ki, sayfalar bittiğinde ikimiz de aynı hissin kıyısına vurmuştuk.
Kitap, daha ilk sayfalarından itibaren bizi ana karakterimiz Feribe ile tanıştırıyor. Feribe o kadar içten, o kadar "bizden" yazılmış ki... Okurken onunla dertleştik, ona bazen kızdık, bazen de sarılmak istedik. Kitabın konusunu bilenler hak verecektir; Feribe’nin içine düştüğü durum ve onu MİM’e (Mazi İmha Merkezi) gitmeye zorlayan sebepler, ilk bakışta toplumsal ya da ahlaki çerçevede kabul edilemez veya "hatalı" görünebilir. Fakat yazar o kadar muazzam bir neden-sonuç ilişkisi kurmuş, Feribe’nin alt katmanlarındaki ailevi ve psikolojik çatışmaları öyle naif işlemiş ki, insan yargılamayı bırakıp sadece "anlamaya" başlıyor. Çünkü insanoğlu çiğ süt emmiştir ve bazen sırf güzel olduğu için yanlış bir yolu seçebilir.
Romandaki yan karakterlerin her biri ayrı birer renk, ayrı birer gariplik abidesi. Ama içlerinde biri var ki ikimizin de kalbini çaldı: Süheyla. Feribe’nin belki de en çok suçlandığı, en yalnız kaldığı o anda ona uzanan yardım eli o kadar saf ve iyi niyetliydi ki... Okurken birbirimize dönüp "Gerçekten dünyada hâlâ böyle temiz insanlar var mıdır, yoksa sadece kitaplarda mı kaldılar?" diye sorgulamaktan kendimizi alamadık (biraz gülerek,
Unutma Dersleri Merhaba, dünyamıza, yani ilk gönderimize hoş geldiniz!
Biz, kelimelerin büyüsüne kapılmış, aynı satırlarda kaybolup aynı sayfalarda buluşan iki yakın arkadaşız. Kimliğimiz şimdilik sayfaların arkasında gizli birer sır olarak kalsın ama kalbimiz ve düşüncelerimiz bu blog'da tamamen apaçık olacak. Bir kitap kulübü kurma hayalimizi sonunda gerçeğe dönüştürdük ve ilk ortak durağımız, edebiyatımızın en samimi kalemlerinden Nermin Yıldırım’ın "Unutma Dersleri" romanı oldu. İtiraf edelim; iki admin olarak bu kitapta öyle bir noktada buluştuk ki, sayfalar bittiğinde ikimiz de aynı hissin kıyısına vurmuştuk.
Kitap, daha ilk sayfalarından itibaren bizi ana karakterimiz Feribe ile tanıştırıyor. Feribe o kadar içten, o kadar "bizden" yazılmış ki... Okurken onunla dertleştik, ona bazen kızdık, bazen de sarılmak istedik. Kitabın konusunu bilenler hak verecektir; Feribe’nin içine düştüğü durum ve onu MİM’e (Mazi İmha Merkezi) gitmeye zorlayan sebepler, ilk bakışta toplumsal ya da ahlaki çerçevede kabul edilemez veya "hatalı" görünebilir. Fakat yazar o kadar muazzam bir neden-sonuç ilişkisi kurmuş, Feribe’nin alt katmanlarındaki ailevi ve psikolojik çatışmaları öyle naif işlemiş ki, insan yargılamayı bırakıp sadece "anlamaya" başlıyor. Çünkü insanoğlu çiğ süt emmiştir ve bazen sırf güzel olduğu için yanlış bir yolu seçebilir.
Romandaki yan karakterlerin her biri ayrı birer renk, ayrı birer gariplik abidesi. Ama içlerinde biri var ki ikimizin de kalbini çaldı: Süheyla. Feribe’nin belki de en çok suçlandığı, en yalnız kaldığı o anda ona uzanan yardım eli o kadar saf ve iyi niyetliydi ki... Okurken birbirimize dönüp "Gerçekten dünyada hâlâ böyle temiz insanlar var mıdır, yoksa sadece kitaplarda mı kaldılar?" diye sorgulamaktan kendimizi alamadık (biraz gülerek,Azıcık spoiler içerebilirUnutma Dersleri 
Nermin Yıldırım Hani unutamayacağınızı bilirsiniz de bir umut (aslında tüm umutları) denersiniz ya, sonra da hayat, sen misin unutmak isteyen deyip başına unutulmaz olaylar açar ya işte öyle bir kitaptı.
Ne garip, Feribe olmamış bir şeyi unutmak için MİM'e gidiyor halbuki beyni zaten olan bir şeyi unutmuş. Beyin de çok enteresan bir yapı gerçekten.
Nermin Yıldırım'ın daha önce üç kitabını daha okudum ama bunda ironi, mizah hatta kara mizah fazlaca vardı. Bu da acıları bastırmanın bir yanı olarak yazarın aslında ne kadar donanımlı olduğunu gösteriyor.
Açıkçası ben sonlara yaklaştıkça aslında Feribe hiç kocasını aldatmamış da tüm bunları beyni uydurmuş şeklinde olacak sanmıştım ki öyle olsaydı baya şaşırırdım ama yine de etkileyiciydi kabul edeyim. Okumak keyif verdi, tavsiye ederim.
Unutma Dersleri Nermin Yıldırım Hani unutamayacağınızı bilirsiniz de bir umut (aslında tüm umutları) denersiniz ya, sonra da hayat, sen misin unutmak isteyen deyip başına unutulmaz olaylar açar ya işte öyle bir kitaptı.
Ne garip, Feribe olmamış bir şeyi unutmak için MİM'e gidiyor halbuki beyni zaten olan bir şeyi unutmuş. Beyin de çok enteresan bir yapı gerçekten.
Nermin Yıldırım'ın daha önce üç kitabını daha okudum ama bunda ironi, mizah hatta kara mizah fazlaca vardı. Bu da acıları bastırmanın bir yanı olarak yazarın aslında ne kadar donanımlı olduğunu gösteriyor.
Açıkçası ben sonlara yaklaştıkça aslında Feribe hiç kocasını aldatmamış da tüm bunları beyni uydurmuş şeklinde olacak sanmıştım ki öyle olsaydı baya şaşırırdım ama yine de etkileyiciydi kabul edeyim. Okumak keyif verdi, tavsiye ederim.