Benj
@isthatme
gitmek... varmak değil gitmek
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
HERKESTEN BİR ŞEYLER VAREdebiyat
Her karakterde kendinizden bir şeyler bulabileceğiniz, sizi sıkmayan, ne ara bitirdiğinizi dahi anlamayacağınız bir şaheser. Artık hayatımın belirli dönemlerinde yaşadığım ancak ismini koyamadığım ruh halimin adını bulmuş oldum; Oblomovluk
Nasıl, bu dilencinin hikâyesini dinledin mi? -Bahsettiği İlya İlyiç kim? - Oblomov; sana ondan çok bahsetmiştim. - Evet, hatırladım; senin bir dostun, bir okul arkadaşın. Ne oldu? - Öldü, hayatı yok yere harcandı gitti. Ştolts içini çekip biraz daldıktan sonra:
-Zekâca kimseden aşağı değildi, dedi. Tertemiz, billur gibi bir ruhu vardı. Asil heyecanları olan bir insandı. Ama hiçbir şey yapmadı. -Niçin? Ne yüzden? Ne yüzden mi?.. Oblomovluk! - Oblomovluk mu? O da ne demek? Biraz zihnimi, anılarımı toparlayayım da anlatayım; sen de yazarsın, belki birisinin işine yarar.
Ştolts dostuna işte bu okuduğunuz hikâyeyi anlattı..
Yıllar geçtikçe geçmişini daha iyi anladı, gittikçe daha sessiz, daha kapalı oldu. Bütün hayatı, bir an gibi gelip ge çen yedi yılın tatlı ışığında yıkanmış, artık arzu edecek hiçbir şeyi, gidilecek hiçbir yeri kalmamıştı. Yalnız Ştolts kışın çift likten gelince evine koşar ve minnet dolu gözlerle Andryuşa'ya bakar, onu mahcup bir şefkatle okşardı. An drey İvanoviç'e bir şeyler söylemek, teşekkür etmek, içinde kabaran duyguları önüne sermek isterdi. Ştolts onu anlaya bilirdi, fakat Agafya Matveyevna nasıl konuşacağını bile mez, sadece Olga'nın ellerine sarılıp öper, sonra öyle sıcak gözyaşları dökerdi ki Olga da ağlamaktan kendini alamaz, Ştolts bile dayanamayarak hemen odadan kaçardı. Her üçünü aynı duygu, ölen dostlarının temiz ruhu birbirine bağlıyordu. Ştolts'la Olga onu alıp çiftliğe götürmeye çalıştı lar; beraber yaşarız, Andriyuşa'nın yanında olursun dediler, fakat her defasında aynı cevabı aldılar: "İnsan nerede doğ muşsa, yaşamışsa orada ölmeli." Ştolts ona çiftliğin hesapla rını, payına düşen parayı boşuna gönderirdi; her defa geri çe virir, paranın Andriyuşa için saklanmasını rica ederdi, "Be nim hakkım değil, onun hakkı; o bir soylu, paraya ihtiyacı olur; ben nasıl olsa yaşarım." derdi
Evin içinde gidip geliyor, elleri gerekli olan her şeyi yapı yor, fakat zihni hareketlerine karışmıyordu. Kocasının ölüsü başında birden hayatının anlamını kavrar gibi olmuş, üze rinde düşünmüş, o günden sonra da bu düşünce, yüzünde bir gölge gibi kalmıştı. Acısının şiddeti gözyaşlarıyla akıp gi dince, kaybettiği şeyi ölçmeye başladı; onun için artık küçük Andriyuşa'dan başka her şey ölmüştü. Ancak onu gördüğü zaman yaşar gibi oluyordu. Yüzüne bir canlılık geliyor, göz lerine ilkin bir sevinç, sonra anılar ve yaşlar doluyordu. Et rafındaki her şeye yabancıydı