Çiçeği burnunda bir yazar olarak, bu kitabın sonunda yer alan, 195-199 sayfaları arasındaki 'önsöz'ü tüylerim ürpererek okudum çünkü kitabımı tamamladığımda buna benzer cümleler benim de cümlelerimdi. Kitaptaki her karakterin aslında yazarın bir parçası olması fikri her ne kadar sıra dışı bir fikir olmasa da usta bir kalemden, farklı cümlelerle okuyunca etkilendim.
Bir okur olarak başlarda kitabın konusuna 10 üzerinden 10, anlatım diline 10 üzerinden 8 diyebilecek durumdaydım çünkü konusu her ne kadar güzel olsa da edebiyat kokutulmaya çalışılmış çok uzun cümleleri, cümlenin öğeleri açısından bir edebiyat öğrencisinin ilgisini çekecek olsa da, bir 'Edebiyat Ödülü' alacak olsa da, yer yer, benim içimi baymadı desem yalan olur. (bu cümle bile yersiz uzun :) )
Zira aynı cümleyi iki kez okumaktan pek haz etmem :)
Fakat tüm bunlara rağmen kitabın ortasından sonrası nispeten daha akıcı, bütünlüğü sağlanmış olması sebebiyle ve yaklaşık son 20 sayfada ruhumu çekip kitaba katmış olması sebebiyle, kitap için 10 üzerinden 10 diyebilirim.
Konusuna gelecek olursak kitaplar ve siyaset gibi konular insanlara acı verdiği için kitapların itfaiyeciler tarafından yakıldığı bir dünya düzeni anlatılıyor. Başrol Montag'ın ise 'Bu durum hep böyle miydi, itfaiyecilerin asıl görevi bu muydu?' diye sorgulaması ile başlayan macerasının içine giriyoruz bir süre sonra.
Eh, daha da fazla spoiler vermeyeyim. Bu kitaba bir şans verin derim çok sevdiklerim arasına ekledim bile.
Siz okudunuz mu? Nasıl buldunuz? Bu yorum sonrası okumaya karar verir miydiniz?
Fahrenheıt 451 kurgusunu beğendiğim bir kitap, ancak hikaye olarak kurgulansa daha iyi olurdu sanki, çok uzun tutulmuş gibi geldi bana. Bir ara popüler bir kitaptı, o nedenle okumamıştım ama okumasam da olurmuş. Gelelim konusuna, itfaiyeciler artık bildiğimiz gibi değil, kitap yakan insanlar, hatta kitap sahibi insanları evleri ile birlikte yakıyorlar. Distopik bir kurgu, neyse bir an geliyor ve itfaiyecilerden biri rutindışına çıkıyor ve olaylar böylece başlıyor. Tatkaçıran olmasın diye devam etmiyorum. Distopik kurgu seviyorsanız okunabilir sma çok da merak edilecek bir kitap değil bence.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Okumayı ertelediğim için kendime en çok ne zaman bu kadar kızmıştım hatırlamıyorum. Üstelik bu etkinlik olmasaydı ertelemeye devam ederdim kendimi biliyorum. Beni müthiş etkileyen bir kitap oldu. Daha önce de bir çok kez fidanı yapıldığı için konusunu çoğunuz biliyorsunuz. En kısa haliyle: teknolojinin hüküm sürdüğü bir dünya, yasa dışı üretim olarak görüldüğü için itfaiyeciler tarafından yakılan kitaplar, (içinde bulundukları ev hatta sahipleriyle birlikte) sonraki nesillere aktarmak için kitapları ezberleyen insanlar...
İnsanların hiç bir şey düşünemez hale geleceği, kendi kendine rüya bile göremeyeceği kadar teknolojinin esiri olduğu bir dünya cehennemden farksız göründü gözüme. "duvarı kaldırıp ekran yaptırmak" nedir yaa, ilk delirdiğim yer burası oldu sanırım. Anlatılan teknolojiyi hayal dahi edemedim. İnsanların konuşmaları bile saçma, konuşmayı unutmuşlar beyinlerini ekranlarla, pastillerle uyuşturmaktan. Özellikle bir yer vardı ki; kitapları anlamaya çalışan itfaiyeci Montag, karşısındakini ikna etmek için kitap sayfalarını yırttığında, karşısındaki sanki bir uzvunu koparıyorlarmış gibi acı çekti. Burayı okurken gözlerimin dolduğunu ve kitabı elimde sıkmaktan parmaklarımın uyuştuğunu hissettim. 1953 te bunların yazılabilmiş olması çok ayrı boyumu aşan bir konu zaten. Bu yüzden bilimkurgu, fantastik ve distopya edebiyatının ustalarından olarak görülüyor Ray Bradbury. Fahrenheit 451 ise distopya edebiyatının dört temel kitabından biri. Bir başyapıt... (diğerleri:cesur yeni dünya - 1984 - biz)
"Bu bir uyarı kitabıdır. Sahip olduğumuz şeylerin değerli olduğunu ve değer verdiğimiz şeylerin bazen kıymetini bilmediğimizi hatırlatır..."
"Bir Kadının yanan bir evde kalmasına yol açtıklarına göre, kitaplarda bir şeyler olmalı..."
Yakma Zevki: Fahrenheit 451 Öyküleri.
Öldükten Sonra Doğmak: Öldükten sonra yeniden doğan bir adamın eşinin yanına giderek onunla vakit geçirmek istemesini ancak bunun mantıksız olduğunu anlayarak mezarına geri dönmesini anlatan bir hikayeydi.
Ateş Sütunu: Gelecek bir yılda insanlar artık öldükten sonra gömülmemektedir. Öldükten sonra yakılmaktadır. Eski mezarlar da artık tamamen boşaltılacaktır. Tam bu anda ana karakterimiz mezardan kalkar ve insanlardan intikam almak ister.
Kütüphane: Kitapların yakılmasına karşı çıkan bir adamın oldukça kısa hikayesini okuyoruz.
Parlak Anka Kuşu: Bir önceki hikayedeki gibi kitapların yakılması ile ilgili bir hikayeydi.
Mars’ın Çılgın Büyücüleri: Yasaklı kitapların yazarları Mars'a yerleşmişlerdir. Mars'a gelen Uzay gemisinde yasaklanmış kitaplar vardır ve bunlar Mars'da yakılarak tamamen yok edileceklerdir. Yasaklı yazarlar buna engel olabilecek mi?
Çılgınlık Karnavalı: Yine bu hikayede de yasaklar var. Ancak bir adamın Usher evini yeniden inşa ederek yasak koyanlardan intikam almasını okuyoruz.
Şenlik Ateşi: Tüm Dünya'nın yanması. Oldukça kısa bir hikayeydi.
Ocaktaki Çekirge: Evleri dinlenen bir çiftin hikayesini okuyoruz. Ancak bu çift evlerinin dinlendiğinden haberdar.
Yaya: 2131 yılında yolda yürüyen bir adamın polis tarafından sorgulanmasını okuduğumuz oldukça kısa bir hikayeydi.
Çöpçü: Çöpçü bir adamın ilerleyen bir zamanda çöp arabasının ceset toplamak için kullanılabileceğini öğrenmesini ve bunun hakkında düşünmesini okuduğumuz oldukça kısa bir hikayeydi.
Tebessüm: Medeniyetin tamamen yok edildiği bir gelecekte. Halk bir tablonun Mona Lisa'nın parçalanmasını seyretmesini. Hatta halkın bizzat parçalamasını okuyoruz. Ancak bu kalabalığın içindeki bir çocuk tabloya hayran kalıyor.
Gece Yarısından Epey Sonra:
Son zamanlarda okuduğum en etkileyici kitaplardan biriydi. Kitabı okurken sürekli gözünüzün önüne alevler içinde yanıp kül olan kitaplar geliyor. Bir gün kitap okumama birileri engel olursa acaba nasıl olur diye hiç düşünmemiştim demek ki böyle olacakmış. Kitaplara kitap okumaya son derece bağlı bir insan olarak kitapların yasaklandığı yakıldığı bir dünyayı hayal bile edemezdim.
Kısaca konusundan da bahsedecek olursam kitap distopik bilim kurgu tarzı bir eser televizyon ve teknolojinin hakim olduğu bir ülkede insanların düşünmesi engellenmek istenir. Devlet eliyle kitap okumak yasaklanır. Kitap okuyanların, evinde kitap bulunduranların evleri itfaiyeciler tarafından yakılır.
Yazarımız kitabın adını neden Fahrenheit 451 koymuş bunu da anlatıyor kitapta ilk önce Gece Yarısından Çok Sonra, İtfaiyeci gibi isimler veriyor ama ikisini de beğenmeyince itfaiye teşkilatını arayıp kitap kağıdının kaç derecede tutuşup yandığını sorar. 451 Fahrenheit cevabını alır sonra onu ters çevirip kitaba Fahrenheit 451 ismini verir.
Son derece etkileyici sürükleyici Fahrenheit 451'i umarım sizlerde beğenirsiniz. Keyifli okumalar diliyorum.
Kitapları Yakın!Alıntı
Kitaplara ne ihtiyacımız var ki? Onlarsız bir dünya, belki daha güzel bir dünya kurabiliriz. En nihayetinde insanın vaktini alan ve somut bir şeyler sunmayan kağıt parçalarıdır. İnsanın hayal dünyasında birtakım değişiklikler yapar, insanı çoğunlukla da üzerler. Kitapları yakmalı, bir daha onlardan bir dünya oluşturmamalı!
Fahrenheit 451 tam da bunun hakkında bir kitap. Kitaplara, yazılara ve yazarlara uzunca bir methiye aslında. Kitabın içindeki dünya tamamen distopik, insanların birbirlerine uzak olduğu, soğuk bir gelecek tasavvurudur. Öyle ya kitaplar bizleri huzursuz, mutsuz eden şeylerdir. Onları kafaları çıktığı an vurmalı, yakmalıdır!
Kitabın ana karakteri Guy Montag isimli bir itfaiyecidir. Buradaki itfaiyeciler bizlerin bildiklerinden oldukça farklı bir tiptedir. Onlar yangını söndürmez, yangını çıkartırlar. Artık evler yanmaz maddeler ile kaplanabildiği için tüm evin içi yakılır, tehlike imha edilir. İtfaiyeciler evde kitaplar olduğuna dair ihbar alırlar.
Bu dünyanın insanları birbirleri için hatta kendileri için dahi boş zamana sahip değildir. Onlar devamlı kulaklarında “deniz kabuğu” denen, günümüz kulaklıklarına oldukça benzeyen aletler takarlar. Geri kalan sürelerde çalışır, reklamlara maruz kalır ve birbirleri ile insanca hiçbir temasa girmezler. İnsanların içi dışarıdaki havadan daha soğuk ve ruhsuzdur.
Guy bu dünyadan bir kız çocuğu sayesinde çıkar. Adeta bir Morpheus olan McClellan ona hayatın hissetmekte, diğerlerine önem vermekte olduğunu söyler. Bundan sonra ise Guy'un yavaş yavaş değişimini, bildiği dünyanın sonunu getirmesini görürüz. Onun yolculuğu bize aslında hiç de yabancı olmayan tipte bir yolculuktur. Kahramanı uyandıran bir akıl hocası, kahramanın bulunduğu dünyaya isyan etmesi hikaye tarihi kadar eski bir temadır. O yüzden bu kitabı