Beni Koğuşa Kapatan Uzun Hikaye...Edebiyat
Çehov’a hayran düştüm. Hekimliği eşi, yazarlığı ise sevgilisi olarak tanıtan bu adam, az sayfada nelere imza atmış öyle! Dostoyevski ele alsa bunu Karamazov Kardeşler kadar dev bir kitap çıkarırdı. Lennin'i bile koğuşa kapatan bu eser bana neler etmiş neler...
Novella'nın öne çıkan iki karakteri var, İvan ve doktor Andrey. Ancak diğer karakterler de aslında bizim şu an bile yaşadığımız çevrenin tıpatıp aynısı: Deli dolu çoğunlukla çevriliyiz, Mihail gibi popülist bir arkadaşımız var ve doktor Hobotov gibi sığ düşünceli cahil bir egoist.
Hekimlik mesleğine olan yaklaşımı aslında bugüne de yansıtabiliriz, insanı hala yüz yıl üstü yaşatamamış, ölümsüzlük iksirini bulamamışız ya! Ee o zaman ne diye kandırıyoruz ki hastaları- diyebilir mi birimiz evet diyebilir. Doktorun o akılcı rasyonel yaklaşımı halen geçerli ve de çok popüler. "Aklı tabanlar" tayfası bunlar, aklı kutsal bir şey olarak sayarlar. Doktor Andrey bir yerlerde "akıl, elimizde olan yegane zevk kaynağıdır" demişti zaten. Tek istediği o aklı bulmak.
Doktor aradığı 'akıllısını' ancak deli koğuşundaki İvan'da buldu. Kendisinin hikayesi aslında doktordan çok farklı değil. Tek farkı birazcık babasından dayak yemiş olması ve dolayısıyla acının ne olduğuna dair fikrinin var olmasıdır. Acıya inanmıyor doktorumuz, tıpkı ölümsüzlüğe ve hekimliğin bir amacı olduğuna inanmadığı gibi. İçimizdekinden gelmiyorsa, acı gibi uyaranlar gibi, onlara karşı eylemsiz durabileceğimize inanıyor 'stoacı' Andrey. İvan ise cesur çıkışlarıyla bu akılcı yaklaşımın teorik felsefe gıcırtısından öte olmadığı ve: "Acıyı küçümsersiniz, ama parmağınızı kapıya sıkıştırdığınız vakit en yüksek perdeden inlersiniz!" gibi karşı konulmaz bir şey söylüyor.
Tabi doktor ikna olmaktan ziyade, sohbetin akıcılığına talip gibiydi. Stoacılık ve
Reklam
Sıradan bir insan iyiyi ya da kötüyü dışarıdan, yani bir atlı arabadan ya da bir çalışma odasından bekler. Düşünen bir insan ise kendinde bulur.
Her türlü zorbalığın toplum tarafından makul ve yerinde bir gereklilik olarak karşılandığı, beraat kararı gibi her türlü merhamet göstergesinin toplumda tatminsizlik ve intikam duyguları uyandırdığı bir dünyada adaleti düşünmek gülünç değil midir?