cey
@itsceyceyy
31 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Tek kelimeyle, inanılmaz bir kitap. Kitabı bitirmemin çok uzun zaman almasının nedeni yazım şeklinden ve noktalanmak bilmeyen virgüllü cümlelerinden dolayı okumakta zorlanmam ve uzun süreler okumayı
Epiktetos'un öğretilerinin yirmi altı sayfalık özetinin yer aldığı Enkheiridion içinde olduğum ruh haline bir tokat gibi geldi. Bu bilinçlendirici ve uyarıcı satırlar için Lucius Arrianus'a teşekkürü bir borç bilirim çünkü Epiktetos öğretilerini kaleme almamış, biz bu öğretileri öğrencisi Arrianus'un kaleminden okuyabiliyoruz. Kitabın ilk yirmi altı sayfasından sonraki geri kalan kısmında ise açıklamalar ve bazı eklemeler yer alıyor. Biten kısa bölümün ardından açıklamasını okuduğunuzda kafanıza takılan nokta kalmıyor. Kitabı okudukça ve ilerledikçe kendimi hafiflemiş hissettim, zira Stoa öğretisi değiştiremeyeceğimiz şeylerin bizi bağlamadığından bahsederek bunu kolayca gerçekleştiriyor. İncelemeyi fazla uzatmıyorum ve felsefi, düşünsel ayrıca ruhsal aydınlanma için herkesi bu kitabı okumaya davet ediyorum. Kitapta geçen, Kleanthes'e ait, okuyanın kendi düşüncelerine ve inancına uyarlayabileceğini düşündüğüm bir şiir/ilahiyle bu yazıyı sonlandırıyorum:
"Ey Zeus ve Kader, götürün beni
Çok önceden beni uygun gördüğünüz yere,
Geleceğim durmadan, iradem zayıf ve korkak olsa da,
Geleceğim yine de."
"Kaçınılmaz olana gerektiği gibi uyanı,
Bilge ve tanrısal konularda yetkin sayarız."
"Ey Kriton, tanrıların hoşuna giden buysa, bırak öyle olsun.
Anytos ve Meletus beni öldürebilir, ama yaralayamaz."
İlk şunu söylemek istiyorum: yazarın hayal gücüne ve yaratıcılığına hayran kaldım. Bunun yanında hafızasının sağlamlığı, anılarını eksiksiz hatırlayabilmesini ve bunları resme döküş şeklini de hayranlıkla okudum. Çizimler çok başarılıydı. Epileptik, trajik ama eğlenceli olmayı başarmış bir grafik roman bana göre. Epilepsiyle savaşın kişisel olmadığını, ailenin de içinde olduğunu ve epilepsinin ailedekilerin hayatını da yönlendirdiğini başarıyla aktarmış. Yazar-çizer, epilepsi konusuyla sınırlı kalmamış, başka konuları hatta tarihteki bazı olayları da anılarının arasına eklemiş. Duygulandırdı, gülümsetti, bazen karamsarlığa yol açtı ama iyi geldi.
~spoiler~
Kitap, epilepsi hastası Jean Christophe ve ailesinin hastalıkla savaşını konu ediniyor. Bunu kardeşi Pierre François'in gözünden yapıyor. Ailesi Jean'i iyileştirebilmek için her yolu deniyor, ne yazık ki işe yaramıyor. Aksine onu daha da hırçınlaştırıyor, isyana yönlendiriyor.
Kitabın sonunda abi-kardeşin aslında birbirine ne kadar ihtiyacı olduğunu ama Jean'in hastalığı yüzünden birbirinden kopuşlarını görüyoruz, ne kadar yalnız hissettiklerini anlıyoruz. Zavallı Jean Christophe, keşke ailenin iyileşmen için ne kadar gayret gösterdiğini görüp biraz da olsa çabalasaydın. O zaman Fafou bu kadar yalnız hissetmezdi. Ve tabi sen de.
Büyük beklentiyle ve merakla başladığım Atlantis'i -kendimi ne kadar zorlasam da- ne yazık ki sonuna kadar okuyamadım. Kitabın konusu, tanıtımında yazanlar oldukça ilgi çekiciydi. İlk kısımlar da fena değildi. Ama ilerledikçe sonu gelmeyen diyaloglar okumaya başlıyorsunuz ve bir noktadan sonra çok sıkıcı oluyor. Birileri sürekli bir şekilde tahmin yürütüyor, onaylıyor, onaylanıyor, kullanılan cihazlardan bahsediyor. Teknik bilginin yoğunluğu, olaya odaklanmayı güçleştiriyor.
Yazarın aynı zamanda sualtı arkeoloğu olması sebebiyle teknik bilgi olmalı zaten diye düşünebilirsiniz fakat araçların nasıl çalıştığı, ne işe yaradığı gibi detaylar fazlaca yer kaplıyor, bu da asıl olaydan uzaklaşmamıza neden oluyor. Kısacası romanla teknik kitap arasında sıkışıp kaldığınızı hissediyorsunuz. Belki arkeoloji alanına, kullandıkları yöntemlere "çok" meraklı kişiler kitaptan keyif alabilir ama benim keyif aldığım bir kitap olmadı. Üzülerek çevirinin de basit kaldığını söylemeliyim. Bütün bunlar birleşince Atlantis'e ne olduğunu her ne kadar merak etsem de kitaba devam edemedim.
Çocukluğumdan beri kitaplara aşık biri olarak bu kitabı okurken dehşete düştüm. Ve bir yandan da son zamanlarda kitapları ne kadar ihmal etmiş olduğumu hatırlattığı için memnun oldum, kitabı okumayı"bu zamanda distopya mı okunur" düşüncesiyle uzun süredir erteliyordum ama iyi ki elime alıp ilk sayfasına göz gezdirmişim. İlk paragraftan itibaren hikaye beni direkt içine çekti.
Fahrenheit 451 beni oldukça etkileyen bir kitap oldu hatta gece okuyup uyuduğumda rüyalarıma girdi. Sanal bir alemde, ekranların içinde kaybolduğum kabuslar gördüm. Bu da beni teknolojiden ve dolayısıyla "sosyal" medyadan biraz da olsa uzaklaşmaya ve kitaplara daha çok vakit ayırmaya yeterince ikna etti. Mutlaka öneririm.
Ve umarım itfaiyeciler hiçbir zaman kitap yakmak zorunda kalmazlar.
