Yalnızlaşıyorum,
“İşine geldiğinde şeytan da kutsal kitaptan örnekler verebilir ve cehennem boş, şeytanların hepsi burada.” Çocukken inanmadığım gerçekler daha doğrusu inanmak istemediğim gerçekler tek tek zihnimin ücra köşelerinden çıkıp, insanlığa olan inancımı köreltiyor. Oysa umutluydum o zaman. Şimdi birbirine geçmiş karmaşık bu garip ilişkiler ağının beni yavaş yavaş nasıl yalnızlaştırdığını izliyorum. Farklı olmanın özel ve güzel olduğunu dayatmaya çalışan tüm o yazarlara kızgınım bugün. Cehaletimle mutlu olmayı seçmediğim güne lanet ediyorum bugün. Bugün yine yeniden yalnızlaşıyorum ve en kötüsü de buna alışıyorum.
“Geceleri yatağa uzanır ama uyuyamazdım. Nefret edecek bir sürü şey gelirdi aklıma, ama sonunda yine kendimden nefret ederdim. Geceleri çok düşünmekten gündüzleri başım ağrırdı.”
Bir gün bu uygulamadaki bütün hesaplar, bütün alıntılar, bütün incelemeler… hepsi ölmüş insanların, edebiyat yolculuklarına dair toplu bir mezarlık olacak. Belki bir gün biri merak edecek ve bu alıntılarında kendine dair bir şeyler arayacak. Onlarca belki yüzlerce yıl öteden düşüncelerimiz buluşacak ama bunu sadece birimiz bilecek.
Ben bu çağa ait değilim, bugün bir kez daha bunu anladım. Sen haklıydın Umud dostum, insan hata yapmadan öğrenemiyormuş. Benim en büyük hatam da bu oldu. Böyle bir çağda hata yapmamak için didindim durdum. Başka insanların hataları gecelerime mâl oldu.