“Başka birinin hayatına müdahil olmaktan korkuyorsun. Kendini dünyaya açmayı ve herkese sunmayı seviyorsun ancak birilerinin sana kendini feda etmesinden de hoşlanmıyorsun.”
Yalnızlaşıyorum,
“İşine geldiğinde şeytan da kutsal kitaptan örnekler verebilir ve cehennem boş, şeytanların hepsi burada.” Çocukken inanmadığım gerçekler daha doğrusu inanmak istemediğim gerçekler tek tek zihnimin ücra köşelerinden çıkıp, insanlığa olan inancımı köreltiyor. Oysa umutluydum o zaman. Şimdi birbirine geçmiş karmaşık bu garip ilişkiler ağının beni yavaş yavaş nasıl yalnızlaştırdığını izliyorum. Farklı olmanın özel ve güzel olduğunu dayatmaya çalışan tüm o yazarlara kızgınım bugün. Cehaletimle mutlu olmayı seçmediğim güne lanet ediyorum bugün. Bugün yine yeniden yalnızlaşıyorum ve en kötüsü de buna alışıyorum.
İçimde öyle bir his var ki; ne Maria Puder kadar sevilebileceğim ne de Raif efendi kadar sevebileceğim… bu manasını yitirmiş çağda. Öylece savrulup gideceğim, izsiz ve dilsiz.