Sevmeyen bir kadına
Sen beni hiç sevmedin, biliyorum,
Adımı kalbinin kıyısına bile yazmadın.
Ben ise bir ömürlük düş kurdum,
Senin bir anlık bakışına sığdırdım.
Senin için sıradan geçen günler,
Bende gecelere dönüşüp çoğaldı.
Bir gülüşün dünyamı aydınlatırken,
Yokluğun içimde sessizce kaldı.
Ne sana kırgınım ne de kendime,
Aşk bazen tek kişilik bir yol olur.
Bir kalp sever, diğeri sessiz kalır,
Ve en derin yaralar sessiz doğar.
Şimdi senden geriye bir özlem var,
Dokunamadığım hayaller kadar uzak.
Senin Adına Yazılmamış Bir şiir
(En güzel en özel insana yazılmış )
Seni hiç kimsenin bakmadığı bir gökyüzüne sakladım,
Çünkü yıldızlar bile adını öğrenirse
gece bana küser diye korktum.
Bir çiçeğin açışında değil,
yağmurun toprağa ilk değdiği o isimsiz anda sevdim seni.
Ne mevsimler anlattı bunu,
ne de takvimler…
Sen, kalbimin kimseye göstermediği
sessiz bir odada büyüyen tek çiçeksin.
Kapısını özlem açıyor,
penceresinden yalnızca hayalin giriyor.
Bir gün karşıma çıksan,
belki konuşamam.
Çünkü bazı aşklar dile gelince eksilir,
ben seni eksilmeden sevmeyi seçtim.
Gözlerin bal biliyorum,
Ve ben esiriyim,
içimdeki bütün karanlık
sen gülümsemişsin gibi aydınlanıyor.
Sesini duymadım hiç,
geceler sesine benzettiğim bir rüzgârla uyuyor.
Eğer kaderin bir kalbi olsaydı,
beni sana götürmek için daha hızlı atardı.
Ama beklemek de sevmenin başka bir şekliymiş;
ben bunu senin yokluğunda öğrendim.
Bir gün bu dünya susarsa,
ve bütün şarkılar unutulursa,
