İlim, her zaman hükümdardan daha güçlüdür. Daha uzun ömürlü...
Bu toprakların tarihi, ilmin önemini kavrayamayan nice mağlup hükümdarların hikâyeleriyle doludur.
İnsan en çok sevdiklerine acı çektirir. Öyle mi, yoksa benim gibi akıldan yoksun dengesizler mi yapar bu işi sadece? Bence
herkes yapar, çünkü tuhaf bir hâkimiyet hissi veriyor insana.
İnsan karmaşık bir mahluktur. İyinin içinde kötü, kötünün içinde iyi... Ne ruhumuz var ama... Mübarek, muharebe alanı gibi...
Her an, her dakika iyiyle kötü, doğruyla yanlış, şefkatle nefret cenk etmekte...
Tutsak bir ruhtan daha fena ne olabilir?
Korkuyla büyüyen gözler, korkuyla titreyen eller, korkuyla yaralanan benlik, korkuyla yarılan bilinç... Korkuyla büyüyen bir çocuk... Sokaktan, hayattan ve insanlardan çekinen bir çocuk...