İzzethan
@izzethann
Şu misafirhane-i dünyada nedir bu telaş..
Arkadaşlar bazen dağılıyoruz…
sımsıkı tuttuğumuz eller,
bir gün gerçekten “el” oluyor sadece
ne sıcaklığı kalıyor avuçlarımızda,
ne de eskisi gibi güven veren o tanıdık hissi.
İnsan en çok da buna şaşırıyor aslında.
Bir zamanlar “asla gitmez” dediği insanların,
bir mevsim değişir gibi uzaklaşmasına…
Aynı yollardan geçenler,
bir süre sonra birbirine yabancı iki yolcuya dönüşebiliyor.
Belki de büyümek biraz da budur:
Herkesin aynı yerde kalmayacağını kabul etmek…
Sevginin bile bazen sessizce eksilebileceğini.
Yine de insan,
bir zamanlar içten gelen bir tebessümü,
samimi bir dostluğu
ve omzuna bırakılmış güveni unutamıyor.
Reklam
“Ey bekleyişin yedi renkli çaresizliği!
Hangi kavuşma çıkarır alnındaki lekeyi?”
Şükrü Erbaş
Şükrü ErbaşBrezilya’daki kimi yerliler, “kaç yaşındasın?” Anlamına, “yaşamın kaç kez çiçeklendi?” Diye sorarlarmış.
Çiçeklerin açtığını kaç kez gördüysen, o yaşatasın.
Gözünün önünden geçen bahara, kaç kez dikkat kesildiysen.
Reklam